“Allah’ı hakkıyla seven bir kulun nazarında, O’nun anıldığı ıssız yerler ve köşeler mamur, O’nun anılmadığı cıvıl cıvıl saraylar ve evler harabedir.”
Ebubekir Şibli
Mümin her an Allah’ı hatırlar, O’ndan gafil olmaz.
Tüm benliğiyle O’na bağlanır. Her yerde her zaman O’nu hatırlar.
Gece gündüz, aydınlık karanlık; evin bir köşesi, şehrin merkezi, tek başına, milyonların arasında, hasta, sıhhatli, ayakta, oturarak, çocuk, genç, yaşlı, kadın, erkek, işçi, patron, okur, yazar… hiç fark etmez. Her hâl ve şartta Allah’ı anar.
Diliyle Allah’ı anar.
Kalbiyle Allah’ı anar.
Bedeniyle Allah’ı anar.
Aslında zikreden, tespih eden, hamd eden sadece kendisi değildir. Tüm zerreler, tüm mevcudat; gizli açık, kendi lisanı halleriyle zaten Allah’ı anmaktadır.
Her işe başlarken “Bismillah” der.
Bitirince “elhamdülillah!” der.
Şaşırınca, düşününce, “suphanallah” der.
Beğenince “maşallah” der.
Bir işin olmasını dileyince “inşallah” der.
Günah işleyince “estağfirullah” der.
Güzel bir iş olunca, bereket dileyince “barekallah, cezakellahu hayren kesira” der.
O’nun sonsuz gücünü düşününce “Lâ havle velâ kuvvete illa billah!” der.
Yüceliğini hissedince “Allâhu Ekber” der.
Tevhid dilince, coşunca “Lâilâhe illallah” der.
Her zaman her yerde “Allah!” der.
“Yalnız beni anın ki ben de sizi anayım. Bana şükredin, sakın nankörlük etmeyin.” (Bakara, 2/152)
Yazının devamı için:https://www.yenisafak.com/gundem/allahin-sevdigi-kullar-musluman-her-an-allahi-zikreder-4800567
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.