“Dağlardan indim şehre. Şehir beni üzdü.” Bu bir şarkı sözü müydü? Hatırlayan var mı? Yok sanırım. Zaten şarkı sözü de değil. Yazıya, konuya girerken eğlenceli gireyim istedim.
Çünkü ağır mevzuların kaldıracı oluyor nükte. Biraz neşe hüznün tahterevallisi oluyor, dengemizi buluyoruz.
Kırk katın kırkıncısına çıktım. Fiziki olarak. Şehir ayaklarımın altında kalmıştı. İnsanların baş üstüne koyulmuş gibiydik. Sırtüstünde. Sanki kitleler hamallıktaydı da biz durduk yere yüktük. Ürkmüştüm. İçimden böylesi mimariye küfredesim geldi. Ama küfür bilmem. Öğretmeye değer görmemiş ailem. En baştan yasaklamış inancım. Küfre karşı sert eleştirilerim hep var. Onun yerine böylesi bir mimariye hiçbir zaman inanmayacağıma ant içtim. Bir şehre medeniyet getireceğine dair güvenmeyeceğime... Bu dip dikey mimari yükseklik insana aşağılık hisleri arsızca teklif eden bir tarz. Şahsen yerdelen dediğimiz undergrand hayata yerleştirseydiniz kendinizi. Merdiven altına alt gelirli insancıkları istif eden ve kibirli yaşama isteğinin bir yansıması olarak göğü delik deşik eden bir tarz bizim tarzımız olamaz, olmamalı. Hadi olmuş olan. Yükseğe, yüksek bir konuma veya temsilen aya çıkan insan kendine inse keşke. Bizim kültürümüzde dağa çıkan şehre, halka iner, kendine inerken bir yandan. Zeytin’e, Sina’ya, Hira’ya çıkanlar hep şehre indiler. Düzlükte insani bir sistem kurma çabası içinde olarak… Dağ rüzgarını, has özgürlüğü şehre indirgemeye çalıştılar. Siz şimdi neden böyle yapıyorsunuz? Siz -yoksa- artık emirleri aldığınız başka dağlara mı yaslanıyorsunuz?
Devamı: https://www.milatgazetesi.com/yazarlar/mani-siz-festo-9505/
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.