D. Ali Taşçı: Ağır yük!

  “Eli boş gidilmez gidilen yere / Boş gelmedim ya Rab, ben suç getirdim.

            Dağlar çekemezken bunca vebali / İki kat sırtımda pek güç getirdim.”

            (Tahirü’l- Mevlevi – 1877- 1951- Mesnevi şârihi, Mesnevihan)

            Ben kendi hesabıma söyleyeyim; bu dörtlüğün samimiyeti beni çok etkilemişti. Yolculuk var, gidiyoruz da yüzümüz ak, nefsimiz pak mıdır? Günahtan daha büyük bir dünya yükü var mıdır? Bu yükü Allah’ın huzurunda itiraf etmek samimiyetin bir göstergesidir. Bunca insanlar, insanlık bu yükün altında ezilirken, can verirken yine bayram havasındalar. Günah, ruha yüklenen yüktür ve insanı iki büklüm eder.

            Başka bir şair de şöyle demişti:

            “Her günah bir boynuz yapsaydı, sokaktan geçilmezdi boynuzlulardan.”

            Günahların gizli kalması da, günah işleyen için dolaylı bir iyiliktir. Ya günahını, ağzını köpürterek anlatanlar, günahına şahitler tutanlar, orta yerde aleni olarak işleyenler, fasıklar!.. Demek ki onlar bu yükün farkında değiller. Ya da günah - sevap tanımayanlar, kâfirler, hakikati örtenler!..

            Fakat Rabbimiz merhametlidir:

            “Eğer Allah, yaptıkları yüzünden insanları hemen cezalandırsaydı, yeryüzünde hiçbir canlı kalmazdı. Fakat Allah, onları belli bir süreye kadar erteler.” (Fatır, 45)

            Günah işlemeyenler sadece peygamberlerdir. Onların dışında insanlar günah işlerler; fakat başını iki avucunun arasına alıp da düşüncelere dalanlar, günahlarına pişman olanlar kutlu insanlardır.

            “Bu yavuz nefsime verdim dilekler / Yalancı dünyada çektim emekler.

    Günahım yazmağa aciz melekler / İnayet senden Allah’ım, senden inayet.”

                                                                                                        (Yunus Emre)

Devamı: https://www.haber7.com/yazarlar/d-ali-tasci/3242402-agir-yuk