Eğitimdeki buhranın temel sebeplerinden birinin esasen belirli bir bütünlük taşıması gereken “bilme yollarının ve bilgi türlerinin” parçalanmış, dağıtılmış olmasıdır demiştik. Bu dağılışın tipik örneklerinden biri de mitoslardır. Bugün eğitimde mitosun yeri sahih anlamında hiç yoktur.
Geçenlerde TRT2’nin yüz akı programlarından Kökler’i izlerken, ilkokul üçüncü sınıfa giden kızım olabildiğince anlamlı bir tespit yaptı ve bu yazıyı tasarlarken aklımda olan şeye mucize kabilinden işaret etti. Oğuz Kağan’dan, töreden ve “kut”tan bahsediliyordu belgeselin o bölümünde. Kızım şöyle dedi bir an durup “Baba, Oğuz Kağan, Türklerin atasıymış ama ben ilk defa duyuyorum, okulda neden anlatılmıyor bize?” İlkokul üçüncü sınıf efsaneler için erken mi dersiniz? Bence yanılıyorsunuz. Bu ülkenin çocukları Ülgen’i, Erlik’i, Kayra Han’ı duyabilmek için ileri sınıfları ve en fazlası edebiyat derslerini beklememeliler. Dahası Mergen Han ile Hermes ve İdris Nebi anlatısındaki benzerliği fark etmelerini sağlayacak bir öğretimden de mahrum olmamalılar. Bütün bir merkezî Asya’nın ve Mezopatamya’nın ve nihayetinde Anadolu’nun efsanelerine de yabancı kalmamalılar. Adem ile Havva’yı, Habil ve Kabil’i erkence bilmeliler. Hepsinden ötesi bu mitolojik ve dinî anlatıların işaret ettiği hakikatleri ve aynı zamanda geleneksel bilgelikleri ve dinî geleneğimizin muhafaza ettiği anlatıları bir bütüncül akış içinde kavramak için eğitim ikliminde fırsatları olmalıdır. Pekiyi bu neden önemlidir?
Devamı: https://www.maarifinsesi.com/mitos-neyimiz-olur-mergen-handan-hermese-idris-nebiye/
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.