Bizim Yunus şöyle der;
Bir garip ölmüş diyeler,
Üç günden sonra duyarlar,
Soğuk su ile yuyalar,
Şöyle garip bencileyin...
Garip olmak kötü değildir. Zira Nebiy-i Muhterem (SAV, “İslâm garip olarak geldi, garip olarak gidecektir, gariplere müjdeler olsun” buyurur. Bu nedenle biz bundan korkmayız ve garip olmakla da övünürüz. Zira gariplik biraz da yakın olmayı ifade eder. Bir taraftan uzaklaşınca öbür tarafa yaklaşır insan. Kulların gözünden ve gönlünden ayrılıp da âlemlerin sahibine yaklaşınca asıl garip olma hâli başlar.
Neyse biz konuyu dağıtmayalım. İngiliz kraliçesi ölmüş. O da her fani gibi ölecek elbette. Bizim açımızdan bir sorun yok. İnanmadığı, kendisiyle savaş yaptığı, emirlerine karşı geldiği, kullarının hayatını ve ellerinde var olan nimetlerini tarumar ettiği Rabbi’nin huzuruna hesap vermek için gitti. Bu hesaptan kaçışın olmadığını ben biliyordum ama o bilmiyordu sanırım. Değilse bu kadar pervasız olamazdı.
Ben bir Müslümanım. Bugüne kadar onunla hiç karşılaşmadım, tanışmadım. Bir özel münasebetim de olmadı. Şahsıma yönelik direk bir zararı da dokunmadı. Lakin ülkemde olanları biliyorum. İngiliz parmağının nereleri nasıl karıştırdığını bilmeyecek düzeyde cahil değilim. Kendileri dönüp gittikleri hâlde arkada artıkların, bıraktıklarını ve milletin maneviyatıyla nasıl da oynattıklarını bilmeyen var mı?
Sadece bizde olmadı bunlar. Dünyanın çok farklı yerlerinde aynısını yaşadı insanlık. Hindistan’dan alınıp küffarla(!) mücadele için getirilen Müslümanların günahını ben mi çekeceğim? Kut’ül Amare Savaşı’nın gazisi olan rahmetli dedemin acılarını elbette o üstlenecek.
Afrika'da yapılanları kim unutabilir ki? Orada yapılan zulümleri, kendi hevesleri için kaçırılan ve yurtlarından edilerek köle pazarlarına sürülen insanlığın hesabını da verecekler.
Burkina Faso’da bir adamla tanıştım. Batı’dan gelen zalimler onun dedesini kaçırıp köle olarak götürmüşler. Dedesi genç yaşta gitmiş ve bir daha gören veya ondan haber alan da olmamış. Yolda öldüyse okyanusun sularına atılmıştır, sağ kaldıysa kim bilir nerede köle olarak satılıp gücünden istifade edilmiştir. Babası da bir bebek olarak kalmış. Bir daha görülemeyen o genç delikanlıdan sadece geriye oğlu ve gözü yaşlı ailesi kalmış.
Onların bu ihanet ve zulümlerini daha iyi anlayabilmek için Gana başta olmak üzere okyanus kıyılarına yapılan ve köle ticaret merkezi olan kaleleri görebilirsiniz. Kadın erkek ayırmadan kalenin nemli odalarında ışıksız ortamlarda günlerce hapsedilen ve sonra da gemilerle Batı’ya aktarılan insanların yerleştirildiği Elmina Kalesi bunların başında gelir.
Devamı: https://www.dunyabizim.com/bir-kralice-olmus-diyeler-butun-dunyada-hemen-duyalar-makale,2656.html
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.