Gece kavurur ayazı, gündüz yakıcı sıcağı,
Görmedi en güzel yetim sıcak bir baba kucağı…
Mekke, ortasında vaha, etrafta simsiyah dağlar,
Annesin kabri başında, küçücük bir öksüz ağlar…
Abdullah ile Amine, O’nu tez bırakıp gitti,
Rabbiydi tek sığınağı, ne dağıldı ne de yitti…
Ebu Talib’in evinde sessizce büyüyor bir nur,
Bir numune-i imtisal, insanlığa büyük onur…
Gençlik çağlarında dahi, kerih herşeyden uzak,
Rabbinin korumasında, şeytan kuramadı tuzak…
Herkesin şehadetiyle, O Muhammedü’l-Emindi,
Âlem-i ezel ervahtan, kutlu bir ahid, yemindi…
Asuman vechine meftun, zemin kademine âşık,
Mütebessimdi o çehre, yaratılanla barışık…
Devamı: https://www.maarifinsesi.com/hasretinden-suzulenler-ey-nebi/
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.