İsmail Aydoğan: Öğretmen yetiştirme sistemi üzerine

Geçen haftaki yazıda son yıllarda eğitim sorunlarına ilişkin olarak batı paradigması dışında çözümler üretilmesi gerektiği; kapitalizmin / liberalizmin cenderesindeki Türk eğitim sisteminin sorununun da çözümünün de belli olduğu; sorununun ahlaki ve kültürel olmaması, çözümünün de ahlakta ve kültürde aranması gerektiği; bu bağlamda ilk yapılması gerekenin “karar vermek” olduğu; çözümü ahlak ve kültürde aramaya karar verdikten sonra işin “nasılının” teknik bir mesele olduğu belirtilmişti. İşte bu yazıda teknik bir mesele olan “nasıl sorusu” öğretmen yetiştirme sistemi üzerinden incelenmeye çalışılmıştır.

Önce öğretmen yetiştirme sisteminin mevcut haline ortaya koymak gerekirse; Talim ve Terbiye Kurulu kararlarına göre 2022 yılı itibariyle MEB, 94 farklı alandan öğretmene ihtiyaç duyuyor. Bu öğretmenleri, eğitim / eğitim bilimleri fakültesinin yanı sıra fen-edebiyat, ilahiyat, mühendislik, işletme, hukuk, sağlık bilimleri, turizm ve teknoloji gibi hemen hemen tüm fakülte ve bölümlerden mezun olup da pedagojik formasyon alanlardan karşılıyor. Türkiye’deki 96 eğitim / eğitim bilimleri fakültesinin müfredatında kısmen var olan program benzerliği / insicamı, müfredatın geçen seneden beri serbest bırakılmasıyla ortadan kalkmış durumda. Dersler alan, mesleki ve genel kültür olarak üç gruba ayrılmakta, bu gruplarda da kültürel dersler neredeyse yok. Ayrıca eğitim fakültelerinin ana amacı eğitimden ziyade öğretimdir. Mühendislik, fen, işletme, teknoloji, turizm gibi fakültelerin müfredatı ise doğal olarak eğitimle ilgili değil. Buralardan mezun olanlar, eğer öğretmen olmak istiyorlarsa, 10 çeşit dersten oluşan pedagojik formasyon programını bitirmek zorundalar. Bu tablo gösteriyor ki öğretmen yetiştirme sistemimiz oldukça karışık, sistemsiz ve plansızdır. Hasılıkelam ülkemizin dört başı mamur bir öğretmen yetiştirme sistemi yok. Bu yazı buna yönelik bir model önerisi mahiyetindedir.

Devamı: https://www.maarifinsesi.com/ogretmen-yetistirme-sistemi-uzerine/