Giriş
İslam medeniyetinde zaman, yalnızca mekanik bir işleyiş ya da doğrusal bir akıştan ibaret değildir. Zaman, ilahi lütufların tecelli ettiği, kulun Yaratanı ile olan ahdini tazelediği mukaddes duraklarla örülü manevi bir süreçtir. Hikmet ve rahmetiyle kâinatı düzenleyen Yüce Allah, bazı zaman dilimlerini diğerlerine üstün kılarak kullarına birer arınma ve yükseliş (miraç) fırsatı sunmuştur. Kurban Bayramı (İydü’l-edha), bu mübarek zaman dilimlerinin en ihtişamlı zirvesini teşkil eder. Nitekim Hz. Peygamber (s.a.v.): “Allah katında en büyük gün Kurban Bayramı günüdür”[1] buyurarak bu vaktin kutsiyetini ve ilahi hiyerarşideki yerini tescil etmiştir. Kurban Bayramı, kuru bir ritüeller bütünü olmanın çok ötesinde; haccın, kurbanın, tekbirin, teslimiyetin ve evrensel kardeşliğin iç içe geçerek et kemiğe büründüğü “en büyük hac günü” olarak müminin hayat sahnesine tezahür eder. Kurban bayramının tarihi, manevi, psikolojik ve sosyolojik boyutları üzerinde durursak konu daha iyi anlaşılacaktır:
I.Tarihsel Örneklem ve Peygamberler Yoluyla Süreklilik
Kurban ibadeti, kökleri insanlık tarihinin ilk dönemlerine ve peygamberler silsilesine uzanan kadim bir sürekliliğin sembolüdür. Kur’an-ı Kerim’de yer alan: “İşte Allah’ın yol gösterdiği kimselerdir, öyleyse onların yol göstericiliğine uyun”[2] ilkesi, müminin bu bayram vesilesiyle Hz. İbrahim’in sadakatini ve Hz. İsmail’in eşsiz teslimiyetini bugüne taşıması gerektiğini ihtar eder. Bu tarihsel bağ, modern çağın yalnızlığına ve yabancılaşmasına mahkûm olan bireye, asırlara meydan okuyan muazzam bir geleneğin parçası olduğunu hissettirir. Peygamberlerin hayatlarındaki adanmışlık ve fedakârlık örnekleri, bayramın her safhasında yeniden canlanarak ümmetin kolektif hafızasını diri tutar. Böylece müminler, “en güzel örnek” (üsve-i hasene) olan nebi ve elçilerin izinden gitme kararlılıklarını pekiştirirler.
Devamı: https://www.insaniyet.net/kurban-bayraminin-hikmetleri-uzerine-bir-analiz/
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.