ALİ AYÇİL: ŞEHİT ÖMER HALİSDEMİR'E 'ŞÜKRAN MEKTUBU'

Kardeşim, sana bu mektubu, gözün arkanda kalmasın diye yazıyorum. Eğer yaşasaydın, günün ilk ışıkları altında dalgalanan bayrakları sen de görürdün. Kadınlar, çocuklar, yaşlılar, engelliler, genç kızlar, ergen oğlanlar gecenin içinden koca bir tünel açmış, görünmez atlarıyla meydanlara inmişlerdi. Bir kez daha tarihe karşı çıkmış olmanın güzelliği vardı üzerlerinde. Yalnızca mahallelerinde, kışlalarında, okullarında ve işyerlerinde gizlenmiş düşmana değil, onları bir gece baskınıyla üstlerine salanlara da muhteşem bir cevap vermişlerdi. Bilmeni isterim ki ölüm aralarında kol gezdiği halde bir adım bile geri çekilmediler, düşenlerin yerini hep yenileri doldurdu, Çanakkale’deki neferler gibi gösterişsiz ama onlar kadar inançlıydılar. Bir de o günün sabahında birden tuhaf bir hafiflik hissettik üzerimizde; adını koyamadığımız bir yükten, ruhumuza yapışıp kalmış kirli bir perdeden kurtulmuştuk sanki. Şimdi anlıyoruz ki her biri numaralandırılmış ama aslında birbirinin aynı olan şu kötülük bekçileri irili ufaklı pek çok bela açmışlar başımıza. Şehit düştüğün gece okunan salâlar, meğer bir felahın müjdecisiymişler. Günlerdir o felah gecesinin nöbetini tutuyor halk. Gökte bir, yerde binlerce ay var ve yıldızlarımız saymakla bitmez…