GÖKHAN ÖZCAN: HÜSNÜNİYETİ NEREDE YİTİRDİK?

Kendi sözlerini ve davranışlarını başkalarının söz ve davranışlarına bakarak belirleyen ve bunu alışkanlık haline getiren kişi, kendine ait bir kişilik inşa etme fırsatını hiçbir zaman bulamayabilir. Bu anlamda her insanın başkalarının yapıp ettiklerinden bağımsız bir dünya kurması bir ihtiyacın da ötesinde bir mecburiyettir.

Bugün sözün ağırlığının kalmadığı ‘akar-mecra’larda neredeyse bütün düşünceler, sözler ve davranışlar, temeli sağlam olmayan ve aslında kendimizden, kendiliğimizden neşet etmeyen genel geçer kalıplara dökülüyor. O kalıplar zaman içinde kendi ezberlerini üretiyor ve toplumsal hayatta hâkim hale geliyor. Dolayısıyla zihnimizi ve kalbimizi bizim yerimize büyük ölçüde başkaları kullanmış oluyor ve bizleri ederi olmayan ama gideri olan vasat altı fikirlerin ve bolca laf kalabalığının amelesi haline getiriyor.

Son yıllarda bize o kadar çok “Kendin olmalısın!” diyen var ki, bunu bir türlü kendi olamayan koca bir kalabalığın korkmamak için mezarlıkta ıslık çalmasına benzetmekten kendimi alamıyorum.

Marcus Aurelius, ‘Kendime Düşünceler’ kitabında hiç hatırımızdan çıkarmamamız gereken bir temel insanlık kaidesinin altını çiziyor: “Başkaları ne söylerse söylesin ya da ne yapıyorsa yapsın, “benim iyi olmam gerekir.” İster altın, zümrüt veya mor rengin şöyle söylemesi gibi: “Kim ne derse desin ya da ne yaparsa yapsın, ben rengini yitirmeyen bir zümrüt olacağım.”

Yazının devamı için:https://www.yenisafak.com/yazarlar/gokhan-ozcan/husnuniyeti-nerede-yitirdik-4796679