MEHMET ADİL OYMAK'TAN: KERVAN

Coşku ile karşılandılar. İletişim kurdular. El ele tutuştular. Gönül gönüle oldular. Tam da ülkede barış, kardeşlik ve çözüm rüzgârlarına denk geldiği için; daha bir anlam kazandı seyahat. Daha bir anlam kazandı birlik ve beraberlik adına….

Programa iştirak edenler izlenimlerini yazacaktır, sanırım. Her insan baktığı yerden görecek ve gördüğünü yazacaktır. Ben  sadece bir kaç   örnekle şahit olduklarımı ve hislerimi dile getireceğim.

Güzergahta her biri bir dünya markası olan şehirler, medeniyetlerin şahitleridir. Mesela Ruha-Urfa-Şanlıurfa; peygamberler, evliyalar, bilginler şehri Urfa ve musiki şehri; Bu musiki şehrinde Bedirhan Kırmızı’dan bir gazel dinlemek şansını yakalamak önemli bir sanat olayı idi. Onu canlı olarak dinlemek, yeniden tanımak…

Yine Urfa; peygamberler şehri. Hep bilinen makamlar ve mekânların dışında bir peygamber türbesini ziyaret etmek. Yeniden keşfetmek. Eyyüp Nebi Beldesi: Hz. Eyyüp, Hz. Rahime, Hz. Elyesa ziyaretleri.

Urfa’ya 100 km mesafede olan bu peygamberler beldesine giderken meşhur Göbeklitepe’yi soluna; Harran Ovası’nı sağına alarak, Tektek dağlarına doğru tarihin tam ortasına dalmak….

Harran Ovası; safkan Arap atlarının yuvası… Ardından viranşehir ovası; bereket yurdu. ceylanpınar; ceylanların naz ile oynaştığı Ova….

Tektek dağlarını aşarken; Mezopotamya Sümerlerle, Babiller, Hitti, Urartu, Asur ve Bizanslılarla tanışmak. Abbasiler, Selçuklular, Osmanlılar,  İyaz b. Ganem, Kılıçaslan, Selahaddin-i Eyyubi ve Alparslan’la yaşamak. Ertuğrul Gazi’ye, Osman Gazi’ye ulaşmak.

Sonra mı? Kızıltepe…. Mardin Kültürler Harmanı. Kuzey Mezopotamya, Bereketli Hilâl….Bin yıllarca önce bilimin ve medeniyetin vatanı olan topraklar; Ayağa kalkarak yine  aynı yola girmiş: Antakya, Harran, Re’sul’Ayn, Nusaybin ekollerinin küllerinden adımbaşı Üniversiteler doğuyor.  İpekyolu’na Mümasil Otobanlar; YineBatıyı-Doğuya bağlayan yollar…..Londra’yı Pekin’e.

Mardin… Gece…. ışıkları ile gökkubbeye asılmış bir çok kollu şamdan gibi. Gündüz tarihin ve sanatın taşa işlendiği “KİTAP”.  Diller, dinler, kültürler, renga renk bir cümbüş.

Tillo mana yurdu….Siirt huzur ovası. Diyar-ı Bekr, Diyarbekir, Diyarbakır…. Peygamberler, veliler, bilginler şairler, say sayabildiğince. Hemen teneffüs etmeye başlıyorsunuz kardeşlik havasını, barış havasını, yüzlerdeki gülümsemeyle…

TV programında Dr. M Sılay, Şair Abdulvahap Akbaş ve Mehmet Oymak; Ömer Baytemur yönetiminde üç saat dünyaya sesleniyorlar. Kardeşlik mesajları veriyorlar; Türkçe, Kürtçe ve dilediklerince…..Yine paneller, konferanslar, ziyaretler.

Adıyaman; Hısn-ı Mansur. Canlanmanın şehri. Atatürk barajı bir yandan göç getirmiş, öbür yandan yatırım heyecanı. Ayağa kalkıyor Adıyaman. Büyük sahabi “Eshaba Sıppi” Safvan b. Muattaldan güç alarak. Heyecan dolu bir salonda şiir şöleni. Ve D.Mehmet Doğan ile Dr. Sılay’ın mahzun Endülüs’ü anlattıkları görsel “hüzün şöleni”. Gece Maraş’a yolculuk.

Maraş: Kahramanmaraş. Ashab-I Kehfi,  Sütçü İmam ve Ahir Dağı ile bilinen Maraş, aslında şiir şehridir. Konuşmaları bile şiirseldir.Maraşlıların.

Bahattin Karakoç ve Abdurrahim Karakoç ile Erdem Bayazıt ,Nuri Pakdilleri ile bilinen Maraş’ın; şiir ve kültür dünyamıza kazandırdıkları isimler saymakla bitmez. Ancak Maraş’ta önemli bir olay gerçekleşti. O da Bahattin Ağabeyin; Bahattin Karakoç’un; Dede Korkut’umuzun salonu teşrifleri idi. Allah O’na sağlıklı ve bereketli bir ömür versin. Panelden önce de şiir şölenimiz vardı ki; bendeniz, Ağlama Çocuk ve Anne şiirlerimi dinleyicilere sundum. Gerek Maraş’ta yaşayan şairler ve gerekse “Kervan”dakiler şiirlerini sundular. Ve Ankara’dan yola çıkan kervan Maraşın; O mirkelâm insanlarının gerçek misafirlerverlikleri ile Sütçü İmam Üniversitesindeki panelle son buldu. Hoşçakal Bahattin Karakoç ağabey ve hoşçakal Maraş… Ver  elini Ankara. Yeni  kültür kervanlarında buluşmak üzere…

Anne

Coşkun bir sevgi pınarı

Akıtır akıtır anne

Bulunmasın diye kötü  yavru

Dünyayı arıtır anne

Yüreğini mum diye yakar

Eritir eritir anne

Çökmesin diye karanlık

Güneşe diretir anne

Yavrunun kolu kanadı

Varlıkların özüdür anne

Her dilin ilk öğrenilen

En güzel sözüdür anne

Ağalama Çocuk

Çocuk yürekler

Acı yeri değildir

Yeri değildir

Gözler nemin

Ne olur ağlamasın çocuklar

Titremesin zemin

Çocuk yumruğu

Sevgiye sıkılır

Ellerindeki Sevgisidir annenin

Ne olur ağlamasın çocuklar

İçi kararmasın annenin

Yılana çiyana bile

Gülcük dağıtır çocuk

Oyuncaktır ona

Tebessüm dağıtır çocuk

Ne olur ağlamasın çocuklar

Ne olur ağlama çocuk

Ağlama çocuk

Mehmet Adil Oymak