GÖKHAN ÖZCAN'DAN: HER YERDE AĞIR BİR FESTİVAL HAVASI

Bir anda bütün mahalleyi saran bu gürültü, belediyelerden birinin Ramazan etkinlikleri kapsamında düzenlediği konserden geliyor. Konserin yapıldığı noktada nasıl bir ses kalitesi var bilemiyorum ama mahalleye yayılan şeye müzik demek zor. İşitebildiğim kadarıyla popüler olmuş "parça"lardan oluşuyor konserin repertuarı... Sahnedeki kimdir, hiçbir fikrim yok. Ama bu hadisenin Ramazan'la bir bağlantısı olmadığı kesin... Belli ki dostlar alışverişte görsün mantığı işletilmiş, Ramazan'ı boş geçmeyelim, insanları bir araya toplayalım, eğlence olsun, şenlik olsun diye düşünülmüş. Günün şartlarıyla hafiften güncellenmiş bir tür direkler arası yani!

Belediyelerimizin kültür sanat etkinlikleriyle maddi bakımdan imkânları kısıtlı kalabalıklara hoş fırsatlar hazırlamasına asla karşı değilim. Konserler, gösteriler, sergiler ve konferanslar kısır kültürel hayatımıza belli bir ivme de kazandırıyor doğrusu. Ve fakat her şeyin ruhuna, tabiatına, manasına uygun olarak yapılması şart... Ramazan etkinliği diyerek, Ramazan'ı vesile ederek, insanları popüler müzik cıvıklıklarıyla buluşturacaksanız, hiç yapmayın daha iyi... Hem Ramazan akşamlarının huzurunu kaçırıyor, hem de âlemin garkolduğu manevi "musiki"ye ihanet ediyorsunuz.

Oysa bu işin hakkını veren belediyelerimiz de var. Yaptıkları etkinliklerde hem kaliteyi, hem alakayı, hem de ahengi kollayabiliyorlar. Özel bir mekânda, muhiti yüksek wattlı ses bombardımanlarına tutmadan, içinde bulunduğumuz iklimin maneviyatına uygun olarak fikredilmiş bütün o temaşa buluşmaları izleyenlerin gönüllerindeki Ramazan hissiyatıyla da gayet güzel birleşiyor. Doğrusu da bu!

"Ramazan geldi, hoş geldi" diyerek her yanı şenlik alanına döndürmenin, insanlarımızın zihinlerine Ramazan'ı ucuz bir eğlence kültürüyle kazımanın gereği yok. Belediyelerimiz, bir görünür hizmet olması münasebetiyle fazlaca abanılan bu festivalleştirme furyasını yeniden gözden geçirmelidir kanaatimce. Yanlıştan kazanılan "aferin" bereketsizdir, buna şüphe yok. Ramazan'ın kendi maneviyatına, hissiyatına, mana ve ahengine uygun yollarla ihya edilmesi o kadar da zor değil. Bu etkinlikler rahatlıkla birer ilim irfan meclisine da dönüştürülebilir ve insanlara da feyiz verebilir.

Bu sayede hiç olmazsa ben televizyonun sesini duyabilir, kırk yılda bir yakaladığım o ilim irfan sohbetlerinden birkaç kırıntıyla sebeplenebilirim.

08.08.2011 Yeni Şafak