ŞAKİR KURTULMUŞ’UN BAHÇELERDE YAPAYALNIZ’I

Şiir, çoğu zaman anlatmanın değil, eksiltmenin sanatıdır; tamamlamaktan ziyade boşluk bırakır. Bu boşluk, okurun metne katıldığı, anlamı yeniden kurduğu ve en önemlisi kendi iç sesiyle karşılaştığı bir alandır. Modern şiirde bu boşluğun en belirgin duygusal karşılığı ise yalnızlıktır. Ancak bu yalnızlık, basit bir tek başınalık durumu olmaktan çıkar; aksine, insanın kendisiyle, zamanla ve dünyayla kurduğu ilişkinin kırıldığı noktada ortaya çıkan çok katmanlı bir deneyime dönüşür.

Şakir Kurtulmuş'un Bahçelerde Yapayalnız adlı şiir kitabı, yalnızlığı bu çok katmanlı yapısı içinde ele alır. Kitap, yalnızlığı anlatmaz; onu kurar, çoğaltır ve okurun deneyimine açar. Kitabın adındaki bahçe ve yapayalnız kelimeleri arasındaki gerilim, bu şiir evreninin temelini oluşturur. Bahçe, doğası gereği çoğulluğu ve canlılığı temsil ederken; yapayalnız kelimesi bu çoğulluğun ortasında bir kopuşu işaret eder. Böylece daha kitabın adı düzleminde bile bir çatlak açılır; insan, en canlı ortamda bile yalnız kalabilir.

Bu kitapta dikkat çeken bir diğer unsur, dilin kırık ve parçalı yapısıdır. Şiirler çoğu zaman kesintili bir ritimle ilerler; dizeler bölünür, kelimeler ayrışır ve anlam sürekli ertelenir. Bu yapı, yalnızlığın parçalanmış doğasını yansıtır. Okur, bu şiirleri takip etmekten çok onların içinde dolaşmak zorundadır. Bu dolaşma hâli, şiiri bir metin olmaktan çıkarıp deneyimsel bir alana dönüştürür. Dolayısıyla Bahçelerde Yapayalnız, yalnızlığı bir tema olarak kullanan bir kitap olmanın ötesinde; yalnızlığı düşünmenin, hissetmenin ve deneyimlemenin bir biçimi olarak kurulan bir şiir evrenidir. Şair, doğadan şehre, çocukluktan ölüme kadar uzanan geniş bir imge alanı kurarken, tüm bu unsurları, insanın kendi iç sesiyle baş başa kaldığı tekil bir merkezde toplar.

Devamı:https://www.kitaphaber.com.tr/sakir-kurtulmusun-bahcelerde-yapayalnizi-k7975.html