SAMİ BÜYÜKKAYNAK: SIRÇALI MESCİD DEYİNCE…

Şunu da belirtelim ki eskiden insanlar ev alırken mescide yakınlığı da ön planda tutarlardı. Mescide hemen gidiliverecek uzaklıkta olan evleri tercih ederlerdi. Babam da bu noktada seçicidir. Şimdi oturduğumuz ev de mescide çok yakın, bahçemiz de hakeza öyle.

Mescide komşu olmak çocuklara da mescid eksenli bir hayat çizebiliyor. Hele bir de mescidin imamı çocukları severse, hacemmiler çocuklara müsamaha gösterirse o zaman tadından yenmez. Çocukluğumuzda mescide bağlılığımız bu yüzden çok yüksekti. Müezzinlik yapardık, minareye çıkıp ezan okurduk.

http://Çocuk sesleri Hatta muhtarın kardeşi dediğimiz bir amca vardı, o bizden önce müezzinliğe başlamışsa, farz namazda camimizin İmam-Hatibi Abdülkadir hoca selam verir vermez, müezzinliği tabiri caizse ”kapar” ”Allahumme entesselam”ı biz söylerdik. Sonraki Tesbihatı da hakeza… Muhtarın kardeşi olan amca hiç seslenmezdi, sadece gülümserdi. Yani şimdiki çocuklara taviz vermeyen hacemmiler gibi değildi. Sesimiz, kıraatimiz iyi olduğu için hiç unutmam daha buluğa ermemişken, hocamızın izinli olduğu bir gün hacemmiler bizi imamlığa geçirmişlerdi, akşam namazında imam olup namaz kıldırmıştık. Şimdi buna tahammül gösterilir mi? Bilmiyorum. Çocukluğumun Konyası’nda seve seve koşa koşa müezzinlik yapacağız diye camiye koşan çocuklar vardı, o zaman. Anneleri babaları da çocuklarının ezan okumalarına çok sevinirdi. Şimdilerde minarelerde çocuk sesi duymak zor gibi… Yani eskiler, eski zamanlar aranıyor be dostlar…