Somut bir ifadeyle dile getirmek gerekirse; hangi vakıf, tarikat veya siyasi partinin içinden yanlış bir insan çıkarsa çıksın, refleksleri değişmez.
“Bu bizdendi” diyerek korumacı davranmazlar; “El alem ne der?” ya da “Mahallem beni linç eder mi?” kaygısı taşımazlar. Gerektiğinde linç edilmeyi de dışlanmayı da göze alırlar.
Büyük bir vicdan rahatlığıyla ifade edebilirim ki, bu tür durumlarda muhafazakâr kesim, seküler kesimin daima önünde yer almıştır.
Muhafazakârlar arasında tacizciye, tecavüzcüye, katile veya hırsıza destek veren birini göremezsiniz.
Bırakın bu suçlulara destek vermeyi, bir yetkili yaşananları görmezden gelsin ona dünyayı dar ederler.
Muhafazakâr partilerin oy oranlarındaki değişkenliğin temel sebebi de budur. Değerlerine aykırı hareket edenlerin bizzat kendi kitleleri tarafından nasıl dışlandığını her ortamda görebilirsiniz.
Ancak ne yazık ki bu duyarlılığı —birkaç istisna dışında— seküler kesimde görmek pek mümkün değildir.
Seküler kesime, “Neden kötülere ses çıkarmıyor da bu yanlışları görmezden geliyorsunuz?” diye sorulduğunda alınan cevap manidardır:
“Ama sizde de şunlar şunlar olmuştu!”
Evet, birtakım yanlışlar yaşanmış olabilir; ancak asıl soru şudur:
O yanlışlara kaç kişi sahip çıktı?
Bu soruya verecek cevapları olmadığı için sürekli iftira yoluna başvururlar. Bu durum, temelde bir eziklik ve aşağılık psikolojisinin yansımasıdır.
Aslında pragmatik bir yaklaşım sergileyip, “Kötülüğe sahip çıkmak bize puan kazandırmıyor, en iyisi biz de tepki gösterelim” deseler, bunun kendileri için daha faydalı olacağını fark edecekler.
Devamı:https://www.dirilispostasi.com/kimden-gelirse-gelsin-kotuluk-kotudur
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.