Tarih boyunca insanlık, sanatı, bir teknik türü görmüş, sosyal sistem, adalet ve bireysel erdem bağlamında ele alarak, insan eğitiminin bir parçası ve insan duygularının doğrudan ifadesi olarak değerlendirmiştir. Medeniyet tarihinde eğitimin amacı, yasaların anlaşılması ve düzenin sağlanması olarak belirlenmiştir. Bireyi de yasayı ve toplumsal düzeni özümsemiş biri olarak düşünmüşlerdir.
Evrendeki düzenin (makro kozmos) hayattaki (tarih) karşılığı yasadır. Bu nedenledir ki peygamberlerin ilahi irade olarak bildirdiği yasa, eğitimle anlaşılan bir sistemdir. Eğitim, sosyal düzenin oluşmasında, siyasetin işlerlik kazanmasında birinci derecede etkilidir. Bu yüzden ancak eğitimli insanlar bilinçli bireyler olarak erdeme uygun davranışta bulunabilirler, amaçlı davranış gösterebilirler.
Dolayısıyla birey, sanatçı kimliğiyle yatay olarak bir topluma mensup olmakta; daha doğrusu üye olmakta, aile kurmakta, rol almakta, katkıda bulunmaktadır; dikey olarak hakikate bağlanmakta, yasalarla ve sosyal kurallarla bütünleşerek, bir erdem ve düzene doğru, aidiyetten medeniyete doğru ilerlemektedir.
Sanat faaliyeti, mimaride olduğu gibi zanaat boyutu da olan sanatsal üretim insan ruhu üzerinde büyük bir etkiye sahiptir. Sanatın temeli, kavranılabilir evrende “ilâhî” bir niteliğe sahip olan yasaların düzenini bozmayacak, hatta bu düzenin ideal şekilde hayata katılmasına katkı sağlayacak, yasalara aracılık edecek şekilde tasarlamıştır.
Bu geleneksel yaklaşıma göre, insanın sanatla olan ilişkisinin ölçütü, toplumsal düzen (yasa) ve ahlâksal değer (iyi)’dir. Sanat, yaratışı taklit olarak, kendi başına ne epistemolojik, ne de ontolojik bir özdeğere sahiptir.
İKTİDAR, SANAT VE SANSÜR
Tarih boyunca, otorite (iktidar, erk) denilen güç alanları, sanatı hep yanında görmek, emrine almak, bir şekilde onu kendi uygulamaları için araç kılmak istemiştir.
Devamı: https://www.haber7.com/yazarlar/mustafa-yurekli/3258855-bosluktaki-sanat-ve-edebiyat
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.