Harbi, hasbi, maskesiz, hesap-kitap yapmayan, günahı da sevabı da gerçek olanlardan, özü-sözü, içi-dışı bir olanlardan söz ediyorum.
Kapı arkası ve merdiven altı siyasetçi ve kulisçilerinden, “ağabey” koltukçularından, karnından konuşanlardan, arkadan iş çevirenlerden, yüzüne gülüp gıyabında farklı davrananlardan, menfaatperestlerden, makam ve mevki için haysiyetini satan ya da rakiplerine haysiyet cellatlığı yapanlardan, nüfuz tacirlerinden, “padişahım ve saygıdeğer avanesi çok yaşasın”cılardan, “dalkavukluğun menzili olmaz”cılardan, “davaya” değil “kişilere” sadık olmayı tercih edenlerden, kifayetsiz muhterislerden bunaldığımız şu yalan dünyada, yalanı kendine düstur ve yol edinenlerden değil elbette…
Hakikaten nereye kayboldu “gerçek insanlar”? ne yaptık onlara, ne hâle geldik, getirildik de birer birer azalttık ve yok ettik, aslında tutunulası çok az sayıda dalımızı, yaslanılası çınarlarımızı…Sanırım bu acımasız ve ahlâksız yarışta pek çoğu kenarda, köşede “onurlu yalnızlıklara” mahkûm edildiler ve bu devran böyle devam ediyor maalesef…
Maskeler arkasından konuşuyor sanki birçoğumuz, sadece yere ve duruma uygun maske ile bir önceki değiştiriliyor gibi. Samimiyetsizlik; özgüvensizliğimizin ve aslında gelişmemiş şahsiyetlerimizin acı bir reçetesi olarak yansıyor hallerimize, özümüze, sözümüze, yüzümüze…
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.