Prof. Dr. Sefa Saygılı: Vefatının birinci yılında: Babamın ardından

 Zaten bir türlü zihnimden çıkmayan ve hep özlediğim babam Nuriddin Saygılı'nın aziz hatırası böyle günlerde daha bir depreşiyor. Elbet benim yaşadığım İstanbul'dan bir hayli uzakta ikamet ediyordu. Ancak onsuz hayata halen alışabilmiş değilim. Birkaç ayda bir de olsa İskenderun'a gider, onu ve annemi ziyaret ederdim. Ayrılırken, "Oğlum, gelişinden çok mutlu olduk. Yine gel olur mu?" derdi ve havaalanına götürecek servise kadar mutlaka gelerek yolcu ederdi. Otobüs hareket edene kadar da ayrılmazdı oradan. Ancak son bir iki yıl artık iyice yaşlandığından ötürü gelmek istese de müsaade etmezdik. Babamı neresinden anlatmalıyım? 94 yıl süren uzun bir ömür. 1927 yılında o zaman Fransa'nın işgalinde olan İskenderun Sancağı'nda doğmuş. Köyümüzün adı Karayılan ve içinden demiryolu geçiyor. Dedem Aziz Çavuş Devlet Demiryolları'nda Yol Çavuşu olarak çalışırdı. Hatay'ın Reyhanlı ilçesine (bugün Kumlu ilçesine) bağlı Türkmen köyü olan Karahöyük'de doğmuş ve küçük yaşta Karayılan'a gelmiş. Büyükbabam (dedeme böyle derdik) uzun boylu babayiğit adamdı. Ben ortaokula giderken bağırsak rahatsızlığından 67 yaşında vefat etti. Babaannem Fatma Hanım ise babamın evlendiği yıl (1955), henüz ben doğmadan hayatını kaybetmiş. Babam 8 kardeşin dördüncüsüydü. O zaman ilkokulu bitiren babam okumak istemiş. Onun için tek yol varmış. Köy çocukları için köy enstitülerinin olduğunu duymuş ve çeşitli yollardan daha çocuk yaşta, tek başına Osmaniye'deki Haruniye (Düziçi) Köy Enstitüsü'ne gidip yazılmış. Orada genç Cumhuriyet'in imkânlarıyla yatılı olarak okuyarak öğretmen olmuş

Devamı: https://www.fikriyat.com/yazarlar/sefa-saygili/2022/06/13/vefatinin-birinci-yilinda-babamin-ardindan?fbclid=iwar262p-kik9itv2tesactlszow9gkuyjqs2xhv-kkdcviyld-tojvdgvmuu