Biz çocuklar arasında da konuşulurdu bu meseleler.
Bir arkadaşım, o günlerde sekiz, dokuz yaşlarındaydı.
Bir gün “sevinçle”, komşunun bir yakının öldüğü haberini verdi!
O yaşlarda şaşırmayı biliyorduk.
Hayretle baktığımı görünce, “Bizi evden atmaya çalışıyordu, onun için sevindim!” dedi.
Çocuğun içine nasıl işlemişse, evden atılma, sokakta kalma korkusu.
Eski günler işte…
Yaşlılardan bile hatırlayan pek yoktur, “Kiralık ev, kiralık ev, yok, yok!” diye bir şarkı vardı.
Kemal Sunal’ın bazı filmlerinde de bu konu bolca işlenirdi, “zâlim ev sahibi, mazlum kiracı” vurgularıyla.
O günlerde, “zâlim ve sahtekâr bakkal, kasap” imajları yansıtılırdı.
Bu tipler de “hacı, hoca takımından” olurdu genellikle.
Bir yandan mahalle esnafı diğer yandan da “Anadolu Dindarı” yerin dibine batırılırdı.
“Hacı, hoca”nın karalanmasına pek ses çıkartılmazdı ama esnaf temsilcilerinden tepkileryükselirdi bazen.
“Bakkalları” temsil eden sivil toplum örgütü, “Bir mesleği yüceltmek için bir başka mesleğin böylesine hedef alınmasını şiddetle kınıyoruz!” yollu bir açıklama yapmıştı, aklımda kalmış.
Devamı: https://milatgazetesi.com/yazarlar/ev-sahipleri-ve-kiracilar-874/
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.