A. Ali Ural’ın Posta Kutusundaki Mızıka’sı

Faik Öcal yazdı...

Sevgili Dost, çok geç de olsa öğrendim ki iki çeşit insan varmış. Birinci kendini susturmak konuşanlar, diğeri kendini yazarak susturanlar. Biz ikinci gruptayız ve satırlarla kendimizi susturmaktan başka çaremiz yoktu. Ya dışarıda boş boş konuşacaktık ya da içeride kan kusacaktık; biz ikincisini tercih ettik. Bu yüzden sözlerim sadece senin ruhunda yankısını bulur, yaralı kelimelerim teselliyi mütemadiyen kanayan kalbinde arar.

Sevgili Dost anlıyorum ki hürriyet ihtiyacın azlığıyla mümkün. Biz ihtiyaç fazlası her şeyle hayatı kendimize zindan eylemişiz ve kurtuluşu hep başkalarında arıyoruz. Kölelik ruhumuzun ihtiraslarımızın elinde can çekişmesiymiş. Asıl cömertlik başkalarını unutarak sevmekmiş.

Sevgili Dost ruhumuzun dudak değmemiş bir pınardan su içmesi için, meleklerle kucaklaşması için, cennetin kokusunu alması için, gökyüzünden ilahiler duymak için merhamet çınarından inşa etmeliyiz Nuh'un gemisini, ruhumuzun elleriyle indirmeliyiz bebek Musa'yı sepete.

Sevgili Dost, sen de bilirsin dost dostun elini tanır yeryüzü masasının üzerine düşmüş milyonlarca el arasında. Dost dostun yüzünü tanır göğe bırakılmış milyarlarca yüz arasında. Dost dostun kalbini tanır toprağa düşmüş sayısız sızı arasında. Sen benim dostum, hep de öyle kalacaksın.

Sevgili Dost, hep yanlış yerlerde bulunuyorum, okuyamıyorum alın yazılarını, eksik kalıyor bütün yolculuklarım, yanlış adreslerde vuruyorlar beni kiralık vurguncular. Hayatın benden istediği bedelden fazla yaşadım hep kendime geç kaldım. Sen neredeydin Sevgili Dost ben ölürken bir başkasının yalnızlığında. Ben kimin günahının kefaretiydim!

Sevgili Dost, gökten mızıkalar yağıyordu şehrin üzerine ve kimseler görmüyordu bunu. Her mızıkayla kalbim posta kutusunda unutuluyordu, her mızıkayla biraz daha uzaklaşıyordum insanların dünyasından. Kalbim karardı posta kutusundaki mızıkayla. Öyküm göğüne küs bir kar tanesinin hafızasına kazılmış. Öykümü bulup okur musun dostun?

Sevgili Dost, bir "Gel buraya"da üç defa kendimi öldürdüm. Birincisinde hayata son vermek üzere olan bir sevgilinin ardında, ikincisinde annesinin sözünü dinlemeyen dört yaşındaki bir çocuğun son anda kamyonun altında ezilmekten kurtulmasında, sonuncusunda iflas etmiş bir tacirin kalbine sıktığı kurşunun arkasında bıraktığı boşlukta. Bütün bunların ötesinde her yere gel desem gelir misin benimle dostum?

Kimin yüzüne baksam ruhunun haritasını görüyorum ateşte yakılmış, rüzgarda unutulmuş, dağ bayır aşmış yüz haritaları. Hiçbirinde yokum dostum. Hiçbir yüz haritası yardımcı olmuyor içimde yolunu kaybetmiş yolculara. Her yolcuda biraz daha yitiğim, biraz daha yeniğim, biraz daha öteliyim.

Sevgili Dost, tek korkum kalemimin bir puta dönüşmesi. Çoğu zaman hakikati yazdığımı düşünüyorum ama "ya mürekkebime şeytanın iğvası, nefsin heva ve hevesi karışmışsa" diye düşünmeden de edemiyorum. Ahirette bunun hesabını nasıl veririm. Lebid gibi güçlü değilim ki kalemim kırıp şeytan ve nefisten arınmış gönül kalemiyle yazayım, içimi dökeyim.

Sevgili Dost, Billy Miller'in atı kadar olmadık, her fırsatta birbirimizin kuyusunu kazıdık. Billy'nin atı vefa yolunda gitti geldi ölene dek. Bizse karanlık kuyularımızda hayatı birbirimize zehir etmekle meşgulüz.

Sevgili Dost, sana soruyorum: Bu şehrin en güvenilir yeri neresidir? Eskiden hastanelerdi ama son zamanlarda savaşlarda ilk hedef alınan yerlerin başında geliyor hastaneler.

Belki en güvenilir yer hapishanelerdir, diyeceksin. Çünkü hayatın dışarı attığı insanlar oralardadır ve oradakiler maskesizdir. Ama dostum yüz nakli diye bir şey çıktı. Kolaylıkla yüzünü değiştirip yeni bir kimlikle hapishaneden çıkabilirsin.

Belki de şehrin en güvenilir yeri kütüphanelerdir diyeceksin ama sen de biliyorsun oradaki sessizlik çıldırtıcıdır, herkes dayanamaz bu çıldırtıcı sessizliğe ve bu çıldırtıcı sessizliğin bir bombaya dönüşüp şehri havaya uçurmayacağının garantisini veremezsin.

Camiler mi en güvenilir yer? Artık kim olduğunu bilmediğimiz adamların mekanı oldu camiler. Eskiden camiye giren çıkan belliydi, herkes birbirini tanırdı. Ama şimdi böyle değil.

Şehrin en güvenilir yeri mezarlıklardır diyeceksin. Sen de biliyorsun ki ahlaksızlığın ahlak olduğu bu çağda mezarlıklar da hiç güvenilir değil, hem her türlü iş için kullanılıyor hem de öldükten sonra kimseye güvenemiyorsun.

Anladın dostun: Şehrin hiçbir yeri güvenilir değil; çünkü kimse kimseye itimat etmiyor, kimse kimseye saygı duymuyor, dahası kimse kimseyi sevmiyor. Dünya güvenilir bir yer değil ki şehirler güvenilir olsun.

Devamı:https://www.kitaphaber.com.tr/a-ali-uralin-posta-kutusundaki-mizikasi-k7987.html