Kavuşma Ne Zaman
İnsan, biyolojik olarak nefes alıp beslenerek hayatta kalsa da, ruhsal ve sosyal olarak anlam, sevgi ve umutla yaşar. Tolstoy'un "İnsan Ne İle Yaşar?" eserinde vurguladığı gibi: "İnsan sadece kendiyle ilgilenerek değil, içinde barındırdığı sevgiyle yaşar." İnsan, geride bıraktığı izlerle ve geleceğe doğru beslediği umutlarla hayatı sürdüren bir varlıktır. Ancak bu iki durak arasındaki en sancılı mesafe, şüphesiz ki beklemektir.
Şakir Kurtulmuş'un Kavuşma Ne Zaman adlı kitabından aynı adı taşıyan şiiri üzerine bir değerlendirme yapmayı murat edindik. Kitaba ad olan şiirler malum ilgi alanım. Şakir Kurtulmuş'un gerek kitaplarıyla, gerek yayıncı kimliğiyle kültür ve medeniyetimize hizmeti çok. Bunları saymak burada gereksiz. O biraz da portre meselesi.
Bu şiirle ilgili ilk not, okurunu sancının ortasına doğru, derin bir yolculuğa çıkarıyor, oluşu. Büyük feryatlar, ağır ve ağdalı ifadeler yok, bir saç teli, kurumuş bir gül yaprağı ve gökyüzü koca bir iç dünyayı önümüze seriliyor. Şakir Kurtulmuş şiiri, günümüz edebiyat ortamının gürültüsünden uzak, dingin bir nehir gibi kendi yatağında akıyor. Onun dizelerinde az sözle çok şey anlatan vakur bir duruş var. Şairin poetikasını iki ana izlek, zaman ve hatıra şekillendiriyor. Kurtulmuş için zaman akan bir gerçeklikten çok kuruyan bir gül yaprağında ya da bir saç telinde somutlaşan canlı bir mekândır. Onun dilindeki yalınlık da rafine bir imge işçiliğidir. Zarifoğlu gibi ustalardan devraldığı estetik mirası, tabiatın kalbiyle bütünleştirerek sunar. Şakir Kurtulmuş, çağın hızına karşı durup ince şeyleri anlamanın şiirini yazar. Onun eserleri, modern insanın kaybettiği dinginliği ve masumiyeti bulabileceği bir sığınaktır.
Devamı: https://www.kitaphaber.com.tr/kavusma-ne-zaman-k8470.html
