Abdülkadir Selvi'den: Bir elde silah bir elde siyaset

Bugünlerde Öcalan'ın çağrısı üzerine PKK'nın silah bırakmak üzere toplanacak olan kongresini tartışıyor olacaktık.
İki gün sonra yani 15 Nisan'da silah bırakma kararı alınacaktı.
Ondan sonra sıra İzleme Komitesi'ne gelecekti.
Barışı solumayı umduğumuz bir sırada Diyadin'den çatışma haberi geldi.
Oysa bizim gündemimizde PKK'nın sınır dışına çekilmesi olmalıydı.
Silah bırakan PKK'nın Türkiye'ye dönüşünü tartışmalıydık.
Nevruz'dan önce gittiğim bölgede, insanların gözünde barışa olan özleme görmüştüm.
Ama gözlerdeki barışa olan tutku, gönüllerdeki istek demek ki yeterli olmuyormuş.
Cumartesi günü Ankara'dan, Diyadin'deki çatışmayı izlemeye çalıştım.
İlgililerle konuştum.
13 saat boyunca, “inşallah şehit haberi gelmez” diye dua ettim.
Çünkü bir uzman çavuşumuz vurulmuştu ve çatışmanın yoğunluğundan dolayı helikopter inip, yaralımızı alamıyordu.
Ciddi bir kan kaybı söz konusuydu.
Yaralı askerimize orada müdahale edildi ama 11 saat boyunca helikopterin kendisini almasını bekledi.
Çünkü bölgede çok yoğun bir çatışma sürüyordu.
Belli ki oraya bir cephanelikle gelmiş ya da cephanelik kurmuşlar.
Ateşin yoğunluğundan helikopter inip yaralıyı alamadı.
Ne zaman ki çatışmaların yoğunluğu azaldı.
Çatışmanın bitmesi için olağanüstü çaba gösteren, bu uğurda can veren Ağrı halkı bölgeye girdi.
O sırada helikopter inip yaralımızı aldı.
Ama sadece yaralı askerimiz değil, yaralı PKK'lı da hastaneye taşındı.
Hem de yanındaki kız kardeşiyle birlikte.
Yaralı askerlerimiz hastanede ölüm kalım savaşı verirken, paralelci bir akademisyen, keşke PKK 50-100 kişiyi şehit etse de HDP barajı aşmasa diye dua eden var mı diye twit attı.
Paralelci olabilirsin.
Erdoğan'a düşman olabilirsin.
Ne olursan ol ama önce insan ol.
Mehmetçiğimiz ölümle hayat arasındaki ince çizgide gidip gelirken bu yazılır mı?

Devamı için: http://www.yenisafak.com.tr/yazarlar/abdulkadirselvi/bir-elde-silah-bir-elde-siyaset-2010126