Ömer Faruk Özen'in "Yol" kitabı çıktı
Ülfiye Meşe yazdı...
Bir “yol hâline” kucak açmaktır, Ömer Faruk Özen’in kaleme aldığı “Yol” isimli şiir kitabı. Yolculuk bahanesidir şiirin. Şair olarak doğacağını bilmiş bir embriyodur en başta. İlk şiiri olan “Yol” kitaba ismini de vermiştir. Dünya önce varlığını kainata teslim edebilecek ki üzerinde şairler şiir okusunlar.
“Bu yol suda başladı”
Mısrasıyla şairin bilimselliği de ele alacağını görüyoruz. Su varoluşumuzun annesidir. Sonra her anne gibi kendini geriye çekmiş ve biricik evladı toprak sahneye girmiştir. Topraktır kemiğimiz, topraktan yaratıldık. Şair böyle böyle açıklıyor kimliğini: Bizden biri oluşunu, insanlığını, her insan gibi insan olmaktan yer yer soyunmak istediğini...
Kitabın sonuna vardığımızdaysa tüm sır netleşiyor aslında. İlk iki sayfadaki şiir tüm kitabın özeti mahiyetinde. Bu yüzden bir yol hâli bu kitap. Şair yolunu doğumuyla sorularına açıyor. Bu varoluş sancısını ilk şiirine tamamen döküyor. Sonrasında birkaç sayfalık şiirleriyle parça parça ilk şiirini açıyor. Bunu islamî terimlerle biyolojik terimleri iç içe kullanarak yapıyor. Üç ayın sonunda ruh embriyonun içine girerek canlandırır bilirsiniz. Orada başlıyor şairin öyküsü. Dokuz aya bağlıyor anasına olan bağlılığını. Tüm insanların öyküsü böyledir zaten. Bu öykünün ilk sahibi Âdem’dir. Bu nedenle irdeliyor şair Hazreti Âdem ve Havva’nın hikayesini. Aslında varoluşumuzu iyice gözlemliyor ve sorguluyor. Ölüme çıkıyor soruların sonu. Topraktan gelen toprağa dönüyor yine. Ki beni en çok etkileyen kısım da burası:
“ Her ölüm gece olur
Vakit gündüz olsa da
Cenaze evi siyah
Işıkları yansa da
Hava ayaz, kış olur
Ağustos yaz olsa da
Tir tir titretir soğuk
Yürekleri yansa da”
Ölümü kimse yaşamamalı. Soğukluğunu hiçbir beden kesmemeli. Hayatımızda bir dönümü üstlenişi ise özellikle şair tarafından işlenmiş. Bana kalırsa kitabın tam ortasında oluşu da “kitabın kavlince” rolünü üstlenerek ölümle beraber hayatın bitmeyişine de vurgu yapıyor. Buradan sonra kitap bitmiyor ve ölüm sonrasını da anlatıyor. Ancak oranın bilinmezliğini de koruyor. Şair burada da tıpkı doğum kısmındaki gibi tek kalıyor. Tek geldik, tek gideceğiz vesselam...
İlk şiirin sonuyla kitabın sonu yine aynı bitiyor. Yol yürünüyor, su akıyor; yolcu duruyor ve kalıcı yolculuk tamamlanıyor. Herkes yurduna vardığındaysa bu dünyadaki yaşamınca çok gülenler öteki dünyada ağlıyor, bu dünyada çok çekenlerse güldüler.
