Abdurrahman Özdemir'den: Bir hilâl uğruna batan güneşler
Uğruna daha bıyığı dahi terlememiş taze fidanların toprağa düştüğü bu “Hilâl” öyle alelâde bir hilâl değil. 300 bini aşkın canın “bir gül bahçesine girercesine” kara toprağa yar oluşuna medar işbu hilâl lisanen tarif edilebilir olmanın hayli uzağında.
Yarın yüzüncü sene-i devriyesini idrâk edeceğimiz bu kahramanlık destanına imza atan yiğitler, “Hilâl” ile sembolize edilen şu mefkûrenin meftunu olarak ölümü hayata tercih ettiler: İ‘lâ-yı kelimetullah. Daha anlaşılır bir ifadeyle Allah’ın adını en yüksek noktada tutma, hiçbir şeye O’nun üstünde bir değer atfetmeme…
Can mı? “Onu veren Allah’ın ismi en yüksek seslerle burçlarda haykırılmayacaksa, bırak tutma can kafesinde, tez sahibine iade et” dediler, lisan-ı halleriyle. Yar mı? “Onlar şehid ahfâdıdır, ezan sesi duyulmayan bir gök kubbe altında zelil yaşamaktansa, daha solmamış bir gül iken yiğidini o ilahi nidanın sahibine uğurlamayı bin kere tercih eder” diye düşündü, her biri. Ana baba mı? “Düşman çizmesi altında, ‘Allah’ nidasına hasret bir zilletin tarafı olmaktansa Şeriat-i Garrâ’ için bin evlat feda olsun” diyeceklerinden emindiler.
Hilâl ezandı, kendileri için. Semalardan Mevlâ’nın yâdının silinmesi, onlar nezdinde bin ölümden daha feciydi. Hilâl, Kur’ân’dı, onlar açısından. Bir ayeti için bin baş feda olsundu… Hilâl, vatandı; İstanbul’du, Üsküp’tü, Musul’du, hâsılı Müslüman varlığının sakin olduğu her yerdi. Hilâl cihaddı; İslâm ile insan arasında engel namına her ne varsa canı pahasına ortadan kaldırmaktı, istisnasız her birini.
Devamı için: http://www.milatgazetesi.com/Bir-hill-ugruna-batan-gunesler/67638#.VQfkho6sWCo
