Adem Çaylak'tan: Türkiye’de Muhalefetin Patolojisi
Türkiye’nin siyasi kültüründe, toplumsal ve siyasi boyutlarıyla iktidar ve muhalefetin karşı karşıya gelme biçimi hep sorunlu olmuştur.
Türk-İslam imparatorlukları devlet geleneğinde iktidarlar, genellikle, siyasete dair doğru ve hakikati kendilerinin temsil ettiği iddiasıyla kendilerine yönelen her türden toplumsal ve siyasi muhalefeti kendisinin “öteki”/ “düşmanı” olarak telakki etmiş, baskı altına alınması ve ezilmesi gereken bir unsur olarak görmüştür. İktidarı sürdürmek ve güçlendirmek adına, meşru ya da meşru olmayan her türden aracı kullanmıştır. İktidarın bu türden patolojik eğilimine paralel olarak ne yazık ki, muhalefet de başka türden patolojik bir tutum takınmıştır. Türkiye’nin siyasi hayatında muhalefetin patolojisi de, her ne olursa olsun, iktidara karşı gelmiş, iktidarı bütün olumsuzlukların tek sebebi görmüş ve iktidarı devirmek için her türden aracı meşru saymıştır. Özellikle II. Meşrutiyet dönemindeki “İttihatçı-İtilafçı” (İttihat ve Terakki ile Hürriyet ve İtilaf) çekişmesinden bugüne, Türkiye’de siyaset, iktidar ve muhalefeti ile birlikte bir “kutuplaşma”, “cepheleşme” ve “ölüm kalım savaşı” yönünde evrilmiştir. İçsel ve dışsal eleştiri ve yüzleşme kültürünün olmadığı böylesi bir siyasi atmosferin, ahlak, adalet ve hakkaniyet ekseninde dönüşmesi zor görünmektedir. İktidar da muhalefet de “kutuplaştırma” ve “birbirinin yok sayma” üzerine kurulu dil, üslup ve eylemi takındığı sürece, Türkiye’de siyasetin adalet, hakkaniyet ve “müzakereci demokrasi” yönünde evrilmesi mümkün değildir.
Devamı için: http://www.milatgazetesi.com/Turkiyede-Muhalefetin-Patolojisi-/66756#.VOWf6fmsWCo
