Ahmet Mercan'dan: Kolları uzadıkça küçülür insan

Bir ağaç altı arıyor insan. İlerlemenin bütün mitlerinden kurtulup, saçak altına sığınır gibi, kaçmak istiyor insan. Aslında kaçtığı kendi. Adım adım yaşanmaz yapılan dünyanın her aşamasında insanın mahareti var. Maharet ki, kimi zaman kendine namlu olup dönüşüyle kaçılacak yer bırakmayan...
İnsan içine doğru koşmak isterken de tökezliyor. Demir kapılar çıkıyor karşısına. Alnını dayayıp ağlamak istediği dünya çıdarında, umut ışığı yakalamak istiyor. Bütün maharetlerini buna karşılık vermeye hazır fakat artık çok geç.
Zaman akıp giden su gibi geri dönesi değil.
Mesele sebepsiz ve aniden, veya kaza ile başlamadı. İnsan bu negatif armağanı kendine kayıtlarken büyük aşamalardan geçti, uzak menziller aştık.
İnsan insanı kardeş yerine, rakip gördüğünde başladı iniş.
"İnsan kardeşini kurt gördüğünde, kendisinin mankurtlaştığını göremedi. Hep ileri merhaleye, daha ileriye koştu. İnsandan daha ne koparabilirim diye sürekli kollarını uzatıp durdu. Göklerle irtibatı yatay koşularda heba oldu.
Ve kolu kendinden uzağa uzamaya başladığında, kendini dahi tanımaz aşamaya geldi. Kılıcın kas gücüyle, kasın kalple irtibatı onu nefsi savunma boyutunda tutarken, ateşli silahların icadıyla büyük aşama yaptığı zehabına kapıldı. Bir tetiğe basma kolaylığı, aslında varlığını tartışılır kıldı. Anlam dünyasından düşüşünü kedi eliyle hızlandırdı.
İnsan bilemedi.
Aceleciydi, bencildi, cahildi... İnsan bilemedi.
Bilemedikçe kolları uzamaya devam etti.
Kolları kıtadan kıtaya uzuyor artık. Gözüyle göremediği, yüzünü tanımadığı insanları aniden ve hep birlikte öldürebilme aşamasına ulaştı. Bu seviyeye hiçbir hayvanın ulaşması mümkün değil.
Bütün insanlığı yok etse de insan teki, dünya ona kalmayacak. Ölüm fıtri, ölüm hayatın gizemli yüzü, ölüm her hâlükârda canlıların hizmetinde.
Hangi silahı yaparsa yapsın, insanoğlu ölüme ulaşanı yapamayacak.
Ölümü kucaklamaktı insanın ulaşabileceği yüce mesafe.
Peygamberler yolunun yolcusu olmaktı ölümü hak etmenin imkanı.
Ve ne zaman bir peygamber geldi, teraziyi meydanın orta yerine kurdu, şımarık elitler bütün güçleriyle savaş ateşini harladılar. Çünkü tezgahları bozulacak, köleler özgürlüğe kavuşacak, insan insana yaslanacak ve yücelecekti.
Onların devranı sürüyor şimdi. Ateşin çocukları dünyayı bir kaç kez yok edecek mühimmata sahipler. Kolları ekvatoru kötülük adına dolanıyor. Hissetmiyorlar. Çünkü kalpleriyle kolları elektronik maharetle çalışıyor.
Metal çağı, insanı tenekeden daha düşük ayarda görüyor. Menziller inişlerin kollarında. Fitne ekiliyor bütün ovalara.
Kanlı hasatlar için insaf sınır dışı edileli çok oldu.
İnsan insafsızlığının çocuğu.
Ağlamayı unutarak kendini kaybetti.

Devamı için: http://www.dunyabulteni.net/yazar/ahmet-mercan/20119/kollari-uzadikca-kuculur-insan