Ali İlbey'den: Dostâne Fiskeler

Refikimiz bir gazetenin bildik bir yazarının geçen hafta yazdığı bir yazısında kendisi nâmına üzüldüğümüz bir hayli problemli görüş ve tesbitler vardı.

Meselâ, “Üç Tarz-ı Si­ya­set bir tür­lü ev­ren­sel-ci­han­şü­mul bir dü­şün­me tar­zı­na bir fel­se­fe­ye ulaş­tı­rıl­ma­mış” ifadesi son derece problemli.

12 Eylül öncesinin Nizam-ı Alem dergisini çıkaran kadronun içinde olan bir yazarın Türkiye’de bu saatten sonra Yusuf Akçura’nın “Üç Tarzı Siyaset” ni yazıp anlatması hayra alâmet değildir.

Bir başka misal: “Me­de­ni­yet se­vi­ye­si ve kül­tü­rel mi­ras kar­şı­laş­tı­rı­la­cak­sa eğer o da M. Ke­ma­l’­in ‘mil­lî kül­tü­rü­mü­zü mua­sır me­de­ni­yet se­vi­ye­si­nin üs­tü­ne çı­ka­ra­ca­ğı­z’ id­di­ası­na da­ya­nan bir ken­di­ne gü­ven psi­ko­lo­ji­si için­de bu­nun ger­çek­leş­ti­ril­me­sin­den baş­ka ne ola­bi­lir­di ki?”  ifadeleri ne kadar bayat, ağyar ve hayatımızdan uzak.

Bugün hâlâ “muasır me­de­ni­yet se­vi­ye­si...” ni yazı ve konuşmalara bir “veri “ olarak katmak çok fena! “Muasır medeniyet seviyesi” oltaya takılmış bir Batılılaşma yemidir ve İslâm medeniyetinden koparılmış Müslüman Türklere Cumhuriyet ideolojisinin dayattığı Frenkleşmenin adıdır.

Hele şu satırlar, Atatürkçü Cumhuriyet gömleğini çıkarmaya çalışan Türkiye’nin arayışı karşısında ne kadar uçuk ve statükocu görüşler taşıyor:

“…M. Ke­mal, At­ti­la İl­ha­n’­ın da ıs­rar­la vur­gu­la­dı­ğı gi­bi hiç­bir za­man em­per­ya­list Ba­tı­’ya bu­gün­kü­ler gi­bi tam tes­li­mi­yet içi­ne gir­me­di hiç ol­maz­sa söy­lem ola­rak bu­na as­la te­ves­sül et­me­di. O’­nun ağ­zın­dan as­la bu­gün­kü Ke­ma­list­ler gi­bi % 100 Ba­tı me­de­ni­ye­ti­ne il­ti­hak he­ves­kâr­lı­ğı­nı te­ren­nüm eden bir ve­ci­ze çık­ma­dı. Cum­hu­ri­yet fil­min­de­ki M. Ke­mal o yüz­den mil­let ta­ra­fın­dan be­ğe­nil­me­di ve mil­let bu Ata­tür­k’­e hiç ben­ze­me­yen ti­yat­ro­cu­nun mil­le­tin­den ta­ma­men ko­puk ta­vır­la­rı­nı Ata­tür­k’­e ya­kış­tır­ma­dı. Ata­türk hiç ‘Var­lı­ğı­nın ve mev­cu­di­ye­ti­nin ye­gâ­ne te­me­li bu­du­r” der miy­di? ‘Mev­cu­di­ye­ti­nin ve is­tik­ba­li­nin ye­gâ­ne te­me­li bu­du­r’ sö­zü na­sıl olur­du da var­lı­ğı­nın ve mev­cu­di­ye­ti­nin di­ye ay­nı an­lam­da iki ke­li­me­nin peş pe­şe sı­ra­lan­dı­ğı bir her­ze­ye dö­nü­şür­dü. Ko­nu­muz ta­bi­i ki Cum­hu­ri­yet fil­mi de­ğil fa­kat yüz­yı­lın son yı­lın­da ya­pa­bil­di­ği­miz ve övünç­le ek­ran­la­ra ta­şı­dı­ğı­mız ye­gâ­ne ya­kın ta­ri­hi de­ğer­len­di­ren ya­pım o... Hâ­lâ Ata­tür­k’­ü, dö­ne­mi­ni, dü­şün­ce akım­la­rı­nı an­la­ya­bil­miş de­ği­liz”

Yukarıdaki satırlar da, l2 Eylül öncesinin Nizam-ı Alem dergisini çıkaran ve İslâm’ı esas alan bir milliyetçi yazara hiç mi hiç yakışık düşmemiş. Türkiye’nin sosyolojisinde, içtimaiyesinde, medeniyet arayışında M. Kemal mi, Gökalp mi, Yusuf Akçura mı kaldı artık?

Bunlar tarihin çöplüğüne atıldı da, anayasa gereği ve darbe korkusuyla dokunulamıyor ve formalite icabı tutuluyor vs…

Böyle bir geçmişi olan yazar Türkiye’de bütün taşların yerinden oynamaya başladığı şu günlerde “Atatürk’tü, Gökalp’ti, Üç tarz-ı Siyasetti” gibi fosilleşmiş ve Türkiye sosyolojisine hiç mi hiç uymayan (zaten baştan beri uyumuyordu da zorba Cumhuriyetin dayatmasıydı) mevzuları “Çözüm yolları” olarak yazıp anlatması gerçekten üzücü bir vaka.

Şunu diyesi geliyor insanın: “Türk Milliyetçileri hâlâ kaldığınız yerde misiniz?

Devamı için: http://www.habervaktim.com/yazar/70870/dostane-fiskeler.html