Ali Osman Günddoğan'dan: Yazmak-Okumak

 Neden bazılarının aklına bile gelmez yazı yazmak? Hatta neden çok az insan yazar? Başkalarına söyleyebilecek düşüncelerimiz, bildiklerimiz, duygularımız varsa, bunları söylemenin yollarında birisidir yazmak. Söylemek istediklerimizi toplumun büyük bir kesimine söylemek istiyorsak, onlarla konuşmak istiyorsak yazarız daha çok. Başkalarına anlatabilecek bir şeyleri olmayanlardan da yazmalarını bekleyemeyiz.  Ancak yazmayanların bütününün başkalarına anlatabilecek bir şeyleri olmayanlar olduğunu da söyleyemeyiz. Bunun yanında yazmayı kendi başına bir amaç olarak görmek durumunda yazmak, başkaları için değil, yazan için bir anlam ifade etmeye başlar.

Sahip olduğumuz düşüncelerimizi, bildiklerimizi, duygularımızı başkalarına anlatmanın yolu sadece yazmak değildir elbette. Sokrates hiç yazmadı ve sadece konuştu. Ressam, müzisyen, heykeltıraş, mimar, politikacı, vaaz veren din adamı da düşündüklerini başkalarına anlatmıyor mu? 

Aslında hangi yolu denersek deneyelim, başkalarıyla konuşmak, iletişime geçmek, düşündüklerimizi onlara anlatmak hiç de kolay değil.

Yazının asıl değeri, başkalarıyla aramızda kurduğu köprü olmasındadır. Hatta anlam, metin ile okurun karşılaşması durumunda ortaya çıkar. Bu karşılaşma olmadığı müddetçe, metnin anlamından bahsetmek oldukça güçtür. Çünkü söz ya da yazı, bir şuura hitap etmediği müddetçe anlamını dışa vurma imkânı bulamaz; onu anlayacak, anlamlandıracak, yorumlayacak bir şuur sayesinde kendindeki iç anlamı dışa vurur. Öyleyse yazmak, okumakla anlamlı hale gelir. Yazar ile okur arasında diyalektik bir ilişki vardır. Metnin anlamını karşılıklı olarak zenginleştirirler.

Devamı için: http://www.gazetevahdet.com/yazmak-okumak-1732yy.htm