Arıcan: TYB bir ocak, bir yuva, bir irfan sofrasıdır

Aziz başkanlarım, kıymetli dava ve kalem arkadaşlarım, muhterem şube başkanlarımız, değerli yönetim ve denetim kurulu üyelerimiz,

Türkiye Yazarlar Birliği’nin vefalı dostları, gönüldaşları, yol arkadaşları, hepinizi hürmetle, muhabbetle, gönülden selamlıyorum.

Bugün burada yalnızca bir genel kurul icra etmiyoruz.

Bugün burada yalnızca bir takvim yaprağını çevirmiyoruz.

Bugün burada yalnızca bir dönemin muhasebesini yapmıyoruz.

Bugün burada bir emaneti, bir iradeyi, bir terbiyeyi, bir geleneği, bir yürüyüşü yeniden hatırlıyor; yeniden tazeliyor; yeniden kuşanıyoruz.

Çünkü Türkiye Yazarlar Birliği sıradan bir kuruluş değildir.

TYB, bir tabela değildir.

Bir büro değildir.

Bir bina değildir.

Bir isim değildir.

TYB, bir istikamettir.

TYB, bir ahlâktır.

TYB, bir irfan sofrasıdır.

TYB, gönüllü insanların omuz omuza vererek açtığı uzun soluklu bir medeniyet nöbetidir.

Bugün burada konuşurken, insanın zihninden önce kalbine hatıralar geliyor.

Çünkü yaş ilerledikçe, yürüyüş uzadıkça, beraber yaşanmış zamanların sesi daha derinden duyuluyor.

Bazı kurumlar yıllarla büyür; bazı kurumlar sadakatle.

TYB ise hem yıllarla büyüdü hem sadakatle kökleşti.

Hem faaliyetle kurumsallaştı hem de fedakârlıkla şahsiyet kazandı.

Bu sebeple bugün söz söylerken, yalnız bugünü değil; dünleri, emekleri, yüzleri, sesleri, duaları, gayretleri, geceleri ve sabahları da birlikte hatırlamamız gerekiyor.

Kurucu iradenin gölgesinde değil, ışığında yürüdük.

Bu kürsüde konuşurken, gönlümde ilk yankılanan isim, kurucu ve şeref genel başkanımız, aziz üstadımız D. Mehmet Doğan oluyor.

Onun yokluğu, sadece bir insanın yokluğu değildir.

Onun yokluğu, bir sesin, bir tavrın, bir dikkat terbiyesinin, bir kelime hassasiyetinin, bir kültür muhafızlığının yokluğu gibi hissediliyor.

Ama aynı zamanda onun varlığı da hâlâ bizimledir.

Çünkü bazı insanlar aramızdan ayrıldıktan sonra eksilmez; aksine daha çok yayılırlar.

Bazı isimler vefat etmez; kuruma sinerler, dile sinerler, hafızaya sinerler, yön duygusuna sinerler.

Mehmet Doğan üstadımız işte böyledir.

O, TYB’nin yalnız kurucusu değildi.

O, TYB’nin kurucu iradesiydi.

O, bu ocağın yalnız ilk başkanı değildi.

O, bu ocağın istikamet mihveriydi.

Onun derdi yalnız bir yazarlar birliği kurmak değildi;

Onun derdi, milletimizin kültür, fikir, sanat hayatına bir irfan ocağı, bir medeniyet zemini, bir hafıza merkezi, bir istikamet kurumu kazandırmaktı.

Kendisinin 22. Genel Kurul’da yaptığı o derinlikli ve sarsıcı konuşmayı bugün yeniden hatırlamamak mümkün değildir.

Orada söylediği birçok cümle, aslında bir muhasebeden çok bir emanet beyannamesiydi.

Bir hatıra metninden çok bir istikbal haritasıydı.

Bir genel kurul konuşmasından çok bir vasiyet ahlâkı taşıyordu.

O konuşmasında TYB’nin nasıl bir kuruluş olduğunu anlatırken, iki hususun altını özellikle çizmişti:

Birincisi, TYB’nin kendi iradesiyle var olmuş ve ayakta kalmış benzersiz bir gönüllü kuruluş oluşu; İkincisi ise kültürel alanda öncü ve kalıcı faaliyetler yaparak kendine mahsus bir yol açmış olması…

Gerçekten de TYB böyledir.

Kendi ayakları üzerinde duran, kendi ruhunu kendi içinde taşıyan, kendi istikametini kendi vicdanıyla tayin eden, devletleşmeden ciddiyetini, piyasa kurumuna dönüşmeden canlılığını koruyan, Türkiye’de gerçek anlamda kamu yararı taşıyan ender gönüllü kuruluşlardan biridir.

Ve bu maya sağlam çalınmıştır.

Çünkü bu maya, istikametle yoğrulmuştur.

Çünkü bu maya, samimiyetle beslenmiştir.

Çünkü bu maya, adanmışlık ve fedakârlıkla korunmuştur.

TYB: Bir kurumdan fazla, bir ocak, bir yuva, bir irfan sofrası

Aziz dostlar,

Bazı yerler vardır, insan oraya gider.

Bazı yerler vardır, insan orada bulunur.

Bazı yerler vardır, insan oraya ait olur.

TYB, işte böylesi bir yerdir.

TYB bizim için yalnız bir dernek değildir.

Bir ocaktır.

Bir yuvadır.

Bir mekteptir.

Bir irfan sofrasıdır.

Burada yalnız toplantılar yapılmadı.

Burada yalnız ödüller verilmedi.

Burada yalnız bildiriler okunmadı.

Burada kalpler birbirini tanıdı.

Burada nesiller birbirine dokundu.

Burada büyükler küçüklerin önünü açtı.

Burada gençler geleneğin ne olduğunu yalnız kitaplardan değil, yaşayan insanlardan öğrendi.

Burada edebiyat, fikir ve sanat yalnız konu başlığı olmadı; bir ahlâk biçimine dönüştü.

TYB’nin kapısı bu yüzden hep geniş oldu.

Bu sofradan isteyen herkes istifade etti.

Üyesi olan da olmayan da, dostu olan da yolunu yeni düşüren de, bu iklimden nasibini aldı.

Biz burada kimseyi dar bir çevre anlayışıyla değerlendirmedik.

Ama istikamet meselesinde de asla gevşek davranmadık.

Çünkü açıklık başka şeydir, savrulmak başka şey.

Kucaklayıcılık başka şeydir, yönsüzlük başka şey.

TYB’nin sırrı burada saklıdır:

Hem açık olmak, hem omurgalı olmak.

Hem kuşatıcı olmak, hem istikamet sahibi olmak.

D. Mehmet Doğan üstadımızın söylediği gibi:

“Değerli olanı öne çıkartır, değersizle uğraşmayız.”

İşte bu cümle, TYB’nin hem estetik hem ahlâkî ölçüsüdür.

Seviye, kalite, ciddiyet, duruş…

Bunlar bizim için birer süs değil, varlık şartıdır.

Nöbet bazen düşünüldüğünden uzun sürer

Aziz arkadaşlarım,

Üstadımız bir konuşmasında “Nöbetim uzun sürdü” demişti.

Bu cümle, onun ağzından çıktığında hem zarifti hem derindi.

Çünkü gerçekten de bazı nöbetler insanın planladığı gibi başlamaz, planladığı gibi de bitmez.

İnsan bazen bir görevi kısa süreliğine omuzladığını düşünür; fakat sonra anlar ki emanetin takvimi insanın hesabından daha geniştir.

Ben de bugün burada, geriye dönüp baktığımda, beş dönem, on yıl boyunca şerefle yürütmüş olduğum genel başkanlık vazifesine dair ilk his olarak bunu yaşıyorum.

İnsan bazen zamanın nasıl geçtiğini takvim yapraklarından değil, beraber yürüdüğü insanların yüzlerinden, çoğalan hatıralardan, derinleşen dostluklardan, tamamlanan faaliyetlerden, büyüyen kurumsal hafızadan anlıyor.

Naçizane bizler de, bu aziz ocağın emanetini taşıma gayreti içinde olduk.

Şahsım adına bunu hiçbir zaman bir makam, bir paye, bir unvan olarak görmedim.

Daima bir nöbet olarak gördüm.

Daima bir emanet olarak gördüm.

Daima büyüklerimizden devralınmış ve bizden sonrakilere daha zengin, daha temiz, daha diri, daha umutlu şekilde ulaştırılması gereken bir bayrak olarak gördüm.

Hamdolsun ki bu on yıl içerisinde yalnız değildik.

Hiçbir zaman yalnız değildik.

Çünkü TYB tek kişinin omuzunda değil; gönül vermiş nice insanın duasında, emeğinde, sadakatinde ve sessiz fedakârlığında yükseldi.

Bu vesileyle, bugüne kadar bütün genel kurullarda birlikte çalıştığımız yönetim kurulu ana ve yedek üyelerimize, denetim kurulu ana ve yedek üyelerimize, tüm şube başkanlarımıza ve yönetim kurulu üyelerimize, tüm TYB üyelerimize ve ailelerine, yanımızda duran, yol açan, dua eden, omuz veren bütün dostlarımıza, paydaş kurum ve kuruluşlarımıza, en kalbî şükranlarımı arz ediyorum.

Bunu çok açık, çok gür, çok alenî sözlerle ifade etmeyi bazen insan istemiyor.

Çünkü bazı şükranlar yüksek sesle değil, kalpte taşınır. Bazı vefalar ilan edilmez; yaşanır. Bazı emekler kürsüden sayılmaz; ruhla hissedilir.

Ama bilinmesini isterim ki, bu emaneti bugünlere getirmek, bu bayrağı birlikte taşımak, bu ocağın ateşini canlı tutmak, bu dönemde birlikte çalıştığımız bütün arkadaşlarımızın ve dostlarımızın çok hususi destek ve katkılarıyla mümkün oldu.

Her birine ayrı ayrı, samimiyetle, muhabbetle, vefayla müteşekkirim.

40. yılın coşkusu, 45. yılın olgunluğu

Aziz dostlar,

TYB’nin bazı dönemleri vardır ki yalnız tarih olarak değil, ruh olarak da unutulmaz.

Bizler D. Mehmet Doğan üstadımızın öncülüğünde 40. yılı dolu dolu, doya doya, coşku içinde yaşadık.

O yıl sadece bir yıl dönümü değildi; TYB’nin kendi varlığını yeniden seyretmesi, yeniden anlaması, yeniden kendine güven duymasıydı.

İliklerimize kadar kültürel, edebî, sanatsal güzellikleri hissettik.

Bir kurumun sadece devam etmediğini, aynı zamanda bereketlendiğini gördük.

Ardından 45. yılı da aynı ruhla, aynı dikkatle, aynı yüksek heyecanla idrak ettik.

Çünkü TYB’de yıldönümleri yalnız takvim işi değildir; onlar bir hafıza tazelemesi, bir yürüyüş muhasebesi, bir istikamet teyididir.

Bu süreçlerde D. Mehmet Doğan üstadımızın hayal ettiği, özlediği, işaret ettiği nice kültür, fikir ve sanat faaliyetini birlikte icra etmenin bahtiyarlığını yaşadık.

Onun gözündeki pırıltıyı, bazı programlarda duyduğu iç huzurunu, bazı faaliyetler sonrası ettiği hamdi, şükrü unutmak mümkün değildir.

En son, 2023 yılında, istiklâl ve istikbal şairimiz Mehmet Âkif Ersoy’un annesi Şerife Emine Hanım’ın ata yurdu Buhara’da gerçekleştirdiğimiz “Âkif 150 Yaşında: Buhara’dan…” faaliyetimiz, gerçekten de hafızamızda müstesna bir yer edindi.

Bu faaliyet yalnız bir anma değildi; coğrafyalar arasında kültürel bağ kuran, gönül köprüleri inşa eden, TYB’nin artık sadece ülkemizde değil, kültür ve gönül coğrafyamızda da derin karşılığı olduğunu gösteren çok kıymetli bir yürüyüştü.

Mehmet Doğan abimiz bazen “TYB olarak birlikte altın çağımızı yaşıyoruz” derdi.

Bu cümlesinde bir hamd vardı.

Bir sevinç vardı.

Bir hayret vardı.

Bir şükür vardı.

Gerçekten de hamdolsun, Rabbimiz bize bu günleri görmeyi nasip etti.

Mehmet Doğan abimiz gibi, İbrahim Ulvi Yavuz abimiz gibi büyüklerimizle; ülkemizin en münevver, en entelektüel, en vefalı insanlarıyla birlikte yol yürümeyi nasip etti.

Bunun için Rabbimize ne kadar hamd etsek azdır.

İstikamet, samimiyet ve adanmışlık ıymetli dostlar,

Bir kurumun gerçek kimliği, kriz zamanlarında ortaya çıkar.

Bir kuruluşun mayası, zor dönemlerde anlaşılır.

TYB’nin uzun yürüyüşüne baktığımızda ben naçizane hep üç büyük sütun görüyorum:

İstikamet, samimiyet ve adanmışlık.

İstikamet…

Çünkü yön duygusunu kaybeden kurumlar önce dilini, sonra ruhunu, sonra varlığını kaybeder.

TYB ise kurulduğu günden beri neyi niçin yaptığını bilen, yürüyüşünü medeniyet tasavvuru üzerinden kuran bir kuruluştur.

Samimiyet…

Çünkü içtenliksiz yapıların ömrü uzamaz.

Hesapla kurulan yapılar ilk sarsıntıda çözülür.

TYB ise hesapla değil, inançla; gösterişle değil, ihlasla; menfaatle değil, fedakârlıkla yürümüştür.

Adanmışlık…

Çünkü fedakârlık olmadan hiçbir kültür kurumu ayakta kalamaz.

Emek vermeden, vakit ayırmadan, şahsî işlerden feragat etmeden, bu tür ocaklar diri kalamaz.

TYB de tam da bu yüzden bugünlere geldi.

Çünkü burası rahatın değil gayretin; menfaatin değil hizmetin; gösterinin değil emeğin yeridir.

Bu nedenle bugün gönül huzuruyla söyleyebiliriz ki:

TYB mayası sağlam çalınmış, gerçek anlamda kamu yararı olan, gönüllü bir kültür kuruluşudur.

Ve bu sağlam maya, inşallah bundan sonra da yeni hamlelerin, yeni açılımların, yeni kültürel atılımların kaynağı olmaya devam edecektir.

Muhammed Enes Kala hocamız ve yeni yürüyüşün ufku

Aziz arkadaşlarım,

Kurumlar kişilere mahkûm olmadan büyür; fakat şahsiyetli insanların omzunda serpilir.

TYB’nin yakın dönem yürüyüşünde birlikte çalıştığımız kıymetli isimlerden biri de, uzun yıllardır bu ocağın çeşitli kademelerinde emeği bulunan, 22. Genel Kurulumuzdan bu yana genel başkan yardımcımız olarak da birlikte yol yürüdüğümüz Muhammed Enes Kala hocamızdır.

Kendisi, D. Mehmet Doğan üstadımızın rahle-i tedrisinden, kurucularımızın ve büyüklerimizin tecrübelerinden hususen istifade etmiş; TYB’nin mutfağında da vitrinde de, gelenekselleşen en önemli faaliyetlerinde de daima gayretle bulunmuş; ahlâk şûralarından şehir bilgi şölenlerine, yazarlık faaliyetlerinden kültür programlarına kadar TYB’nin ruhunu taşıyan işlerde öncü ve örnek bir yol arkadaşımız olmuştur.

Bunu burada özellikle ifade etmek isterim ki, TYB’nin ruhunu anlamak başka şeydir, TYB’de bulunmak başka şey.

TYB’nin kültürünü özümsemek başka şeydir, TYB’de görev almak başka şey.

Muhammed Enes hocamız, diğer kıymetli arkadaşlarımız ve dostlarımız gibi, bu ruhu ve bu kültürü özümsemiş, bu emaneti içselleştirmiş, bu ocağın diliyle, usulüyle, terbiyesiyle hemhâl olmuş yol arkadaşlarımızdan biridir.

Bundan sonra da TYB’ye çok büyük emekler vereceğine dair inancımız tamdır.

TYB’nin 50. yılına ve ikinci yarım asrına daha genç, daha dinamik, daha atılımcı bir ekiple yürüme iradesinin çok kıymetli olduğuna inanıyorum.

Ve şunu gönül huzuruyla ifade ediyorum:

Bu emaneti ve bu bayrağı, TYB’nin istikametini koruyarak, geleneğini yaşatarak, ufkunu genişleterek taşıyacak kadrolar vardır; birikim vardır; tecrübe vardır; heyecan vardır.

Bizim de desteğimiz, duamız, muhabbetimiz, gücümüz yettiğince değil, gönlümüz yettiğince; ölçüyle değil sadakatle; sınırlı değil daimî olarak TYB ile olacaktır.

Fizikî mesafe başka, gönül bağı başkadır

Aziz kardeşlerim,

İnsan bazen bir mekândan biraz geri çekilebilir, bir görevden başka bir kardeşinin daha çok öne çıkmasına razı olabilir, bir nöbeti yeni ellere emanet etmenin sevincini taşıyabilir; fakat gönlünü çekemez.

Ruhunu çekemez.

Sadakatini çekemez.

Duasını çekemez.

TYB ile olan bağımız da böyledir.

TYB hepimiz için bir ocaktır.

Bir yuvadır.

Bir irfan sofrasıdır.

Bir emanettir.

Kendi şahsî işlerimizden daha önde tuttuğumuz nice zamanlara şahidiz.

Çünkü bazen insanın evladı biyolojik değil, manevi olur.

Bazen kardeşlik kanla değil, mefkûreyle kurulur.

Bazen bir kurum insana sadece aidiyet vermez; aile olur, ata olur, ana olur, baba olur, hatıra olur, yön olur.

TYB işte böylesine mukaddes bir kıymettir.

Bu yüzden gönüllülüğümüz son nefesimize kadar, bütün benliğimizle, ruhumuzla, kalbimizle TYB ile olacaktır.

Bugün burada bulunan, bulunmayan, bu ocağa emek vermiş bütün kardeşlerimizin hissiyatının da özü budur diye düşünüyorum.

Bizler her daim Aksakalımız İbrahim Ulvi Yavuz abimiz ile birlikte, bu emanetin ve bayrağın, 24. Genel Kurul’da seçilecek arkadaşlarımız tarafından en üstün gayretle taşınacağına yürekten inanıyoruz.

Bu güven, şahıslardan bağımsız bir kurumsal güven değildir sadece; aynı zamanda yılların sınadığı bir karakter güvenidir.

TYB artık yalnız Türkiye’nin değil, kültür ve gönül coğrafyamızın da meselesidir

Naçizane kanaatim şudur:

TYB artık yalnız ülkemizin kültür, fikir ve sanat hayatının bir kurumu değildir.

TYB, artık kültür ve gönül coğrafyamızda da D. Mehmet Doğan üstadımızın açtığı yolda yürüyen, karşılık bulan, ses veren, ses alan bir irfan merkezi hâline gelmiştir.

Bu, çok kıymetli bir eşiği ifade eder.

Çünkü milletimizin kültürel derinliği, yalnız bugünkü siyasi sınırlarla izah edilemez.

Bizim gönül coğrafyamız vardır.

Kültür coğrafyamız vardır.

Hafıza coğrafyamız vardır.

İstiklal kadar istikbalimizle de ilgili olan geniş bir medeniyet ufkumuz vardır.

TYB’nin bundan sonra bu sahalarda daha da güçlü, daha da kuşatıcı, daha da atılımcı bir yürüyüş sergileyeceğine inancım tamdır.

Çünkü TYB’nin mayası sağlamdır.

Çünkü TYB yalnız kurumsal değil, ahlâkî bir temele sahiptir.

Çünkü TYB’nin istikameti bellidir.

Çünkü TYB samimiyet ve fedakârlık üzerine inşa olunmuştur.

Çünkü TYB, kökü mazide, gözü istikbalde olan bir kültür kuruluşudur.

Ve inanıyorum ki, TYB kültür, fikir ve sanat hayatımızın bayrağını bundan sonra da daha yüksekte, daha güzel, daha vakur biçimde dalgalandıracaktır.

Mehmet Doğan üstadımızın emaneti

Aziz dostlar,

D. Mehmet Doğan üstadımız 22. Genel Kurul konuşmasının sonunda çok önemli bir çağrıda bulunmuştu.

O sözler, bugün de kulağımızda bir emanet gibi çınlamaktadır.

TYB’nin geleneklerini sürdürmekten söz etmişti.

Açık olmaktan, seviye ve kaliteyi korumaktan, değerli olanı öne çıkarmaktan, istikamet problemi olmayan herkesle iş birliğine açık olmaktan bahsetmişti.

Ben de bugün bu kürsüden, bir kez daha, o emanetin altını çizmek istiyorum.

Mehmet abinin tavsiyesini, emanetini, vasiyetini;

hep beraber, bütün şubelerimizle, bütün temsilciliklerimizle, bütün TYB üyeleri ve dostlarıyla, bütün kültür, fikir ve sanat yolcularıyla sahiplenelim.

Ülkemizde ve kültür-gönül coğrafyamızda icra ve inşa için gece gündüz çalışalım.

Yeni bir kültür şahlanışı için gayret gösterelim.

Yeni bir kültürel seferberlik ruhunu diri tutalım.

Kadim kültürel birikimimizi yalnız korumakla yetinmeyelim; onu yeni nesillerin diliyle, yeni zamanların imkânlarıyla yeniden görünür, yeniden etkili, yeniden kurucu kılalım.

Çünkü bugün bize düşen vazife yalnız geçmişi anmak değildir.

Geçmişi geleceğe dönüştürmektir.

Yalnız hatırlamak değildir.

Hatırlatmak, yaşatmak, çoğaltmak, inşa etmektir.

Son söz yerine: Bir bayrağın elden ele geçişindeki sevinç

Aziz kardeşlerim,

Bazı ayrılıklar hüzün taşımaz; olgunluk taşır.

Bazı devirler eksiliş değil, bereketleniştir.

Bazı bayrak değişimleri bir çekiliş değil, yürüyüşün daha geniş bir kadroyla devam etmesidir.

Kurumlar da tıpkı hayat gibi, nefeslerini yenileyerek, adımlarını tazeleyerek, emanetlerini devrederek büyürler.

Bu bakımdan bugün burada taşıdığım duygu, ne bir son duygusudur ne de bir uzaklaşma hissidir.

Bilakis içimde, emanetin yeni omuzlarda daha da güçleneceğine dair sükûnet, huzur ve sevinç vardır.

Çünkü gerçek sevinç bazen tutmakta değil, güvenle devretmektedir.

Gerçek haz bazen önde görünmekte değil, arkanızda yürüyenlerin önünü açabilmektedir.

Gerçek vefa bazen konuşmakta değil, emaneti ehil ellere teslim ederken kalbinizde duyduğunuz şükürde saklıdır.

Hamdolsun, TYB’nin bugünlere gelişine şahit olduk.

Hamdolsun, büyüklerimizle yol yürüdük.

Hamdolsun, Mehmet Doğan üstadımızın açtığı yolda, İbrahim Ulvi Yavuz abimizin aksakallığında, nice kıymetli dost ve yol arkadaşıyla beraber, Yunus Emre’nin Taptuk Emre’nin ocağına olduğu gibi, bu irfan ocağına  kültür ocağına D Mehmet Doğan öncülüğündeki Gönül Yurduna, Edebiyat Evine, Fikir Cephesine Yunus’lar gibi Âsım’lar gibi en doğru, en hakiki ve en iyisini taşımaya gücümüz yettiğince, evimizden, aşımızdan ve aşiyanımızdan feda edebildiğimizce edeple samimiyetle ama olanca gayretimizle taşımaya çalıştık.

Hamdolsun, TYB’nin 40. yılını, 45. yılını, nice bereketli faaliyetini birlikte yaşadık.

Hamdolsun, bugün de bu irfan sofrasının başında, aynı muhabbetle, aynı umutla, aynı istikamet duygusuyla bulunuyoruz.

Rabbim bu birliği daim eylesin.

Rabbim bu ocağın ateşini söndürmesin.

Rabbim kalemimizi hakkın, hakikatin, milletimizin, medeniyetimizin hizmetinden ayırmasın.

Rabbim bizi büyüklerimize mahcup etmesin, gençlerimize karşı da vazifemizi eksik bırakmasın.

Sözlerimi, kurucu ve şeref genel başkanımız D. Mehmet Doğan üstadımızı rahmet, minnet ve dua ile anarak; aksakalımız İbrahim Ulvi Yavuz abimize hürmetlerimi arz ederek; bugüne kadar bu ocağa emek veren herkese kalbî şükranlarımı sunarak;

24. Olağan Genel Kurulumuzun hayırlara vesile olmasını dileyerek tamamlıyorum.

Türkiye Yazarlar Birliği yaşasın.

İstikameti yaşasın.

İrfan sofrası yaşasın.

Kalem, kelâm ve vefa yaşasın.

Hepinizi hürmetle, muhabbetle selamlıyorum.