Bahaeddin Karakoç’u rahmetle anıyoruz
Bahaeddin Karakoç’u, şiirimizin ulu çınarını iki sene önce bugün kaybetmiştik.
“Şiir mutlak gerçeğe, mutlak güzele yönelmenin dillenişi ve kalbin dirilişidir.”
Her güne şiirle başlayan, her günü şiirle tamamlayan zamanı şiirle yaşayan şair.
Şiirimizin aksakalı (aksakal, “şeyh”in Türkçesidir).
Karın sesini duyan şair!
Şiire sürekli emek veren, gelenekle bağını koparmadan yeni olan ve sözü dosdoğru söyleyen bir edebiyatçı. Sözü özüne kefildir. Kalubeladan beri şairdir. Acelesi vardır. Leylü nehar âşıktır. Bayrağı direkte aşkı yürekte sallanır…
Gökleri içime çektim, hapsettim denizleri
Gönül kıyı tanımazken, şiir göleti ne ki
Şiir kitapları yirminin üzerinde, Dolunay dergisi ve Dolunay şiir şölenleri… Maraşlı ve Maraş’da. Onun Ankara seferleri, İstanbul seferleri mutlaka şiir yükünün taşınmaz olduğu ve artık kitaplaştırmanın gerektiği zamanlardır.
TYB’nin ilk üyelerinden. Bursa’dan başlıyarak ilk şiir şölenlerimizin müdavimi. Almatı’da Türkçenin İkinci Şiir Şöleninde Abay Büyük Ödülü sahibi.
Ben beş vakit sabrın gülsuyuyla yıkanırım, benim adım kepez!
Toprağa bas deli gönül toprağa/Dosttan daha yüksek olamazsın ki!
Temiz kal, fazlanı at, eksiğini tamamla/Azıksız çıkma yola
Yaklaştıkça menzil daha çok kaçar
Hangi yayla yeşil, nerde keklik çok
Gel seninle orda olalım çocuk. (Bir çift beyaz kartal)
Bütün duraklarda seni aradım/Sende bile seni bulmak ne arar (Her kanat vuruş bir yürek çizer)
Kâinat raks ile döner/Mutlaka dâvettir şiir (Diyar-ı gurbettir şiir)
*
"Toprağa bas deli gönül toprağa" demiştim bir şiirimde gönlüme. Dinledi ve anladı beni, toprağa bastı ama nazlanı nazlanı bastı.
