Bekir Fuat'tan: Arapgir yolu

  İtibar Dergisi’nden Kazım Berkay Özkardaş “Türkiye sevgisi imandandır kitabınızda ‘Dost’ adında bir bölüm mevcut. İbrahim Tenekeci de Yeni Şafak’taki bir yazısında şöyle diyor: ‘Bir kere, kabul etmek gerekir ki, menfaatin birleştirici unsur olduğu yerde, münasebetler uzun sürmez, olgunlaşamaz. Daha ham iken, çürüyüp dalından düşer. Doğrusu, menfaat varsa, arkadaşlık, kardeşlik yoktur.’ Siz menfaat-dostluk ilişkisi hakkında neler söylemek istersiniz” diye soruyor.

            O muhabbetten aklımda kalanlar…

            İnsan tek başına yola çıkar bana göre. Bir başına, hakikate doğru yol alan adam başlı başına bir âlemdir; tek başına yola çıkarken kalbinin peşinden gitmeyi göze almıştır çünkü. Kalbini temiz tutmayı istediği için, ona dikkat ettiği için yola çıkmıştır. Yani, spotlara, ışıklara ve parıltılı dünyalara tebessüm ederek bakandır yola çıkmış adam.

            O parıltılı dünyadan sade ve sahici olana yönelen insan evet, tek başına bir âlemdir.

            Sade ve sahici olan neresi?

            Mesela Malatya’nın Arapgir ilçesi. Bir adamın Arapgir’e doğru yöneldiğini düşünün… Kim var orada? Fethi Gemuhluoğlu. Aşk ve Allah dostu… Muhabbet duyuyoruz onun hayatına. Herkes New York’a açılmak isterken bir adam niçin Arapgir’e gider? Bir dostu bulmak için. Orada bir menfaat olamaz, gerçekten Hakk’ın rızası vardır. Başınızı omzuna koyabileceğiniz bir adamı görmek için gidersiniz. Konuşmak da şart değil üstelik. Arapgir’e, bir dosta, Fethi Gemuhluoğlu’na yönelen adamın ehlullahtan olduğunu düşünürüm. Tabii öbür taraf da ehlullahtan. En nihayetinde birisi İstanbul’dan Arapgir’e dostu görmeye giden, öbürü ise “Günahlarınızı bile aşkla işleyin” diyen kişi.

Devamı için: http://www.milatgazetesi.com/Arapgir-yolu/67826#.VRATuI6sVps