Bekir Fuat'tan: Kalbim vatanım Allah’ım

İtibar Dergisi’nden Kâzım Berkay Özkardaş “Türkiye sevgisi imandandır’ın kitabınızın ilk bölümünde Şeyh el-Arabî ed-Derkavî’den ‘Sen Allah’ın olursan, Allah da senin olur’ sözünü iktibas etmişsiniz,” dedikten sonra, “Bizler vatan saydığımız her şeyle bu kadar ilişkili varlıklarsak, vatanımız Allah’ın olursa, Allah da vatanımızın olur mu, modern dünyada vatanımızı Allah’ın kılmak için bize düşen görevler nelerdir?” diye soruyor.

            O muhabbetten aklımda kalanlar…

            İnsan kendini, Allah’ı, vatanını konuşurken kıymetli bir şey yapıyordur. Allah’ı konuşuyorsak kendi kalbimizi konuşuruz esasen. Kendimizi konuşurken de Rabbimizi konuşmuş oluyoruz. Kalbi bahşeden O. Kalp, Allah’ın bize bir hediyesi.Kalpten çıkan kalbe girermiş. Allah’ı, kendimizi ve vatanımızı kalbimizden gelen sesle konuşacağız inşallah.Kendimizi, vatanımızı, rabbimizi keşfetmemize vesile olacak olan da o ses.

            Rabbimizin muhabbeti var bize; bir de o muhabbetle birlikte anlattıkları… Onları anlamaya çalışırken kendimizi anlamaya çalışırız. Allah’ın bizi gönderdiği yerde, kalbimiz, annemiz ve gariplere sığınak olan vatanımız var. Bizim hakikatle temasımızı sağlayan dünyanın kapıları oradan açılıyor hayata. Bir de gâvurların/bizi kalpsiz ve vatansız bırakmak isteyenlerin yürüttükleri bir dünya sistemi var. O sistem bize, “Şunları konuşun, şunları hissedin, şunları konuşmayın, şunları hissetmeyin” diyor. O sistemin içinde “Anne” kavramının tanımını yeniden yaparsak ona “Bakıcı” demek zorunda kalırız. Başınızı omzuna koyup yol yürüyeceğiniz bir ilişkiyi o sistem kaldıramaz. Hakk’ı, güzelliği perdeleyen insanların böyle bir dünya sistemi var işte. Onlar için vatanın da arkadaşın da aşkın da çok önemi yok.

            Kalbimizi Allah’ın kılarsak biricik ve hakiki bir yere yöneliriz. Dostlarımızın, başımızı omzuna yaslayacağımız insanların ülkesinde, gariplere sığınak olan bir ülkede kalbimizin neşesini unutmazsak o gâvur sisteminin dışında kalmayı başarabilir, vatanımızı Allah’ın kılabiliriz.

            İnsanın bir kalbi varsa, ona savaş açmış olan dünya sisteminin dışında tutmaya çalışır kalbini. Bir rüyanın peşinden gider, bir vatana yönelir.

            Rüyamız, türkümüz, duamız… 

            Dünya sisteminin istemediği ne varsa tutunacağız onlara. Yumruksa yumruk, şarkıysa şarkı, bilgiyse bilgi. Bizi dünya vatandaşlığından koruyan ne varsa onlarla arayacağız vatanımızı Allah’ın kılmanın yolunu. Bu toprakların duasını ederek, türküsünü söyleyerek…

            Dünya sisteminin bizi çağırdığı yeri biliyoruz: Cehennem. Bizse cennete gitmek istiyoruz. Bizimle hangi söz, hangi vatan ebediyet yolculuğuna çıkar? Derdimiz bu. Muhabbetle cennete gitmek istiyoruz yani. Bu muhabbet insanlığa da çok iyi gelebilecek bir şey, ama istemez zalimler. Biz muhabbetle, neşeyle, vatanımızı Allah’ın kılarak cennete gideceğiz, onlar somurtarak Ebû Leheb’in yanına. E gitsinler.

Milat