Cihan Aktaş'tan: Huzurevine ihtiyaç duymayan şehir

Adıyaman, bazı açılardan bildiğimi sandığım, bazen bir türküyle sokaklarında gezindiğim, bazen bir arkadaş sohbetiyle ilk fırsatta gitmeye heveslendiğim bir şehir. 1986’da yayın hayatına başlayanGirişim dergisinin kadrosunda Adıyamanlı ağırlığı vardı. “Kürt sorunu” sorun olarak genel kabul görmeden çok önce de gündemimdeydi benim. Hatta Girişim’de yazdığım için “Kürtçülerin arasında ne işin var?” diye sorgulandığım olmuştu. Oysa sadece şunu düşünüyordum: Kürtçe yasaklanmamalıydı, çünkü ana dilin yasaklanması büyük bir zulümdü. Kendimizde daha açık bir ifadeyle Türklerde olağan karşıladığımız milliyetçiliği Kürtler söz konusu olduğunda hangi hakla yargılayabiliriz? Üstelik milliyetçiliğin olumsuz sonuçlarını layıkıyla fark edip buna göre bir toplumsal perspektif sunmayı başarabilmemiz gerekirdi. (Sıbğatullah Kaya’nın “Türkiye’nin Dönüşümü” başlıklı kitabı, İslamcıların 1980’lerde Kürt meselesine bakış açısını irdeleme bağlamında iyi bir kaynak. Pınar Yayınları, 2015).

Kardeşlik olgusu hangi çatı altında güvence içinde olacaktır? Geçen yıllar bize bunun “ulus devlet” mantığıyla mümkün olmadığını gösterdi. Biri diğerinden annesinin dilini esirgediğinde kardeşliği korumaya yardım etmiş olmuyor. İslâmcılık bu topraklara dayatılan türde ulusçu bir devlet modelinin ve hayat tarzının eleştirisini üstlenen bir akım olarak yükseldi. Kardeşliğimize inanıyor, bunu ayakta tutmanın yolları üzerine düşünüyorduk. Bu arayışın verimlerinin kıymetini ne kadar bildiğimiz ise tartışmaya açık. Girişim, kardeşlik arayışının dergisiydi. Geçen yıllar içinde sarsıcı rüzgârlar o arayışa özgü safiyetten çok şey alıp götürdü. Ancak din ve siyaset ilişkisi, ırkçılık, ümmet, kardeşlik, kültürel dil, cemaatleşmenin ölçüleri, kamusal alan gerilimi, kadın-erkek ilişkileri gibi başlıklar üzerine tartışma ihtiyacı aynı şekilde önemini koruyor.

***

Türkülerin, “Nar Zamanı”nın, binlerce yıllık çeşmelerin şehri Adıyaman ve adı aynı zamanda Kâhta ile hatırlanıyor. Havaalanından itibaren o akışı hissediyorsunuz: Şehri sarmalayan bir dalgalanması var Menzil’in. İnsanlar cemaat olmaya, birlikte saf tutmaya çalışıyor ve herkes meşrebince bir arayış içinde. Kadınların bulunduğu avluda yurdun dört bir tarafından gelmiş her kesimden ve yaştan kadının bir anlam susuzluğunu yansıtan ifadeleri, “yeni başlangıç” üzerine düşünmeye sevk ediyor. Yağmurun altında hızlanan cemaat dayanışmasını anlatan düzenli koşuşturmacalar, yüzlerdeki ışıltı, pay edilen çorbanın buğusu heyecanlandırıyor beni, ancak öteden beridir biriktirdiğim karşı sorulardan kurtulamıyorum. Kişinin kendi yorumuna sahip olma kaygısını kaldırabilecek bir cemaat var mı bu dünyada?

Devamı için: http://www.dunyabulteni.net/yazar/cihan-aktas/20146/huzurevine-ihtiyac-duymayan-sehir