Cihan Aktaş'tan: İmece, Şahmeran bakışı ve Suriyeli çocuklar

Kavramın unutulmaya yüz tuttuğunu sanıyordum, bir gün Gaziantep’te bir dernek olarak karşıma çıktı. Ayça Örer aradı ve İmece gençlerinin beni Gaziantep’e davet etmek istediklerini söyledi. Tabii referanslar vardı ve zaten derneğin adı bir başına açıklayıcıydı. Tereddüt etmeden gitmek istedim.

Birkaç ay önce Bursa’ya gittiğimde Saitabat köyünde karşıma çıkmıştı “imece usulü” bir faaliyet. Cumalıkızık köyü örneğinden yola çıkan 47 yaşındaki ilkokul mezunu bir kadın, Sermin Cakalıoğlu 2000’lerin başlarında köyünün kadınlarıyla “Saitabat Köyü Kadınları Dayanışma Derneği”ni kurdu. Dayanışmaya ve paylaşmaya dayalı “imece usulü”, derneğin başarısının şifresiydi Sermin Hanım’a göre. Daha sonra Cumalıkızıklılar sonradan yola düştüğü halde Saitabat’ın kendi köylerine göre çok daha faal ve girişimci olmasının sırrını öğrenmek istediler. ”Çünkü siz bireysel çalışıyorsunuz”, diye fikrini belirtti Sermin Hanım. “Birlikten kuvvet doğar oysa. Biz imece usulüyle çalışarak engelleri aşmayı başardık. “

“İmece” usulü, “Ne Yapmalı, nasıl yapmalı?” sorularına birlikte cevap aramanın da zemini. Çernişevski’nin ve Ali Şeriati’nin sorusu hayatımızın çeşitli dönemlerinde karşımıza çıkıyor. Bir şeyler yapıldı, evet, refah seviyesinin düzelmesi bağlamında epey yol alınmış da olabilir, ama hukuk ve adalet konularında hâlâ eksik bir şeyler varsa, hatayı nerede aramalı?

Dernek salonunun duvarlarında yer alan kornişin hemen altını boydan boya saran kuşakta fotoğrafları bulunan aşina simalar bu soruya hangi cevabı verirlerdi? Seyyid Kutup, Malcolm X, Aliya, Ali Şeriati, Sezai Karakoç, Atasoy Müftüoğlu, Cemil Meriç, Muhammed Ali Clay, Sedat Yenigün… Hepsi güçlü, zorlu sorulara cevap arayan isimlerdi. Öncülerin tamamı erkek değil, ama kültürel varlığı görünür hale getiren yapılar bize önce o isimleri gösteriyor. Gençler sorunun farkındalar. Birlikte arıyorlar. Ayşe Hande Evren, Fatih Tamer ve Mesih Sezer’le şehrin kadim dokusunda gezinirken anlattılar kaygılarını. Fatih’in eşi Âliya da atıflarıyla aramızdaydı ve gecenin on ikisine doğru oğlunu alıp geldi derneğe. Sonra yazar Nur Zelal Ceylan’la tanıştım. Öykülerimden birinin kahramanıyla yüz yüze geldiğim hissine kapıldım onunla sohbetimiz sırasında. Daha sonra bana bazı metinlerini gönderdi . Üzerinde çalıştığım romana sızan Şahmeran imgelerinin bir metnine konu olması rastlantıyla açıklanabilir mi?

Şahmeran, kadın varlığının yılan timsalinde maruz kaldığı lanetleme yüzünden göz önünden kaybolma ihtiyacının metaforu olabilir mi acaba?

Devamı için: http://www.dunyabulteni.net/yazar/cihan-aktas/20132/imece-sahmeran-bakisi-ve-suriyeli-cocuklar