Cihan Aktaş'tan: Yorumsuzluk özlemi

NPQ dergisi 2000’lerin başlarında bir sayısının dosya konusunu kapaktan, “Uydular yükseldikçe kültür azalacak mı?” sorusuyla tanıtmıştı. Kültürel hayatı etkileyen araçların değişim gösterdiği her dönemde benzeri sorular duyulmuş olmalı. Ancak sorunun evet veya hayır gibi kesin bir cevabı davet ediyor oluşu da sıkıntısız sayılmaz. Değer ve ilkelerimizi gözeterek araçlarla ilişkilerimizi makul bir biçimde oluşturmamız elbette mümkün, ancak öngörülü değilsek ve niteliği değil niceliği tercih ediyorsak, “uydu” metaforunun yansıttığı “rating”i, “tiraj”ı tek kıstas olarak gören bakışa teslim olmamız işten değil.

AK Partili bir belediyenin 8 Mart Dünya Kadınlar Günü dolayısıyla düzenlediği “kadına Saygı” toplantısında başörtülü katılımcılara defile izlettiğine ilişkin haber bir istisna teşkil ediyor olabilir mi? 8 Mart için defile dışında herhangi bir etkinlik gerçekleştirecek kültürel tahayyülden yoksun olmamamız gerekirdi. Fakat çeşitli “etkinlik”lerde öncelenen genellikle daha fazla izleyici çekecek bir içerik ve sunum oluyor. Dolayısıyla her şey çabucak kültürelleşiveriyor bir bakıma. Mahremiyeti aşındıran moda ve cilalı imaj devrinin envai çeşit sektörlerine emri bil maruf nehyi anil münker çerçevesinde yapılan eleştirilerin bu denli sabun köpüğü muamelesi görmesi başka neyle izah edilebilir? Halka dar gelen siyasal yapıyı dönüştürmeye layık bulunmuş bir partinin üç dönemlik iktidarı boyunca dil ve kültürün ihtiyaç duyduğu dönüşümü hangi ölçüde üstlenebildiği önemli bir sorudur.Sokaklarda, ekranlarda akıp giden hayata hâkim olanın ne olduğu yanında kitap merkezli faaliyetlerin ve kitapçıların hali üzerinden geçici bir karara varabiliriz belki.

Haberler birbirini izledi: Öncelik sırasını karıştırabilirim. Ankara’da önce Arif Ay yönetiminde yayımlanan, Nuri Pakdil’in “İnsan, seni savunuyorum sana karşı” şeklindeki cümlesini şiar edinmişEdep dergisi yayın hayatında son verdi. Ardından kaç yılın emeğini biriktirmiş İhtiyar Kitabevi maddi açıdan ayakta duracak gücü kalmadığı için kendi kendini kapatmaya mecbur kaldı. İhtiyar Kitabevi Ankara’nın merkezinde. İbrahim Çolak sevilip sayılan çalışkan bir kültür neferi; 2013 yılı Eylül ayında Mısır ve Suriye katliamlarını protesto için Ankara’dan İstanbul’a yaptığı barış ve kardeşlik yürüyüşüyle de tanınıyor. İhtiyar Kitabevi’ne gidip de ortamını ıssız bulduğum olmadı hiç. Gençler uğruyordu, şairler yazarlar toplantılara katılıyordu, böyleyken kapanması bir hayli düşündürücü.

Vadi Yayınevi’nin kapandığı sırada da Ankara’nın çölleştiği hissine kapılmıştım. Atasoy Müftüoğlu’nun “defter”inin kapanmış olması bir diğer açıklanması kolay olmayacak haber. Müftüoğlu’nun yapıcı siyasal eleştirilerinin bir açıklama olarak gösterilmesi tuhaf olurdu. Müslüman özgüveni özeleştirisiz sahih olmaz. Belediyeler Müftüoğlu’nun siyasal eleştirileri nedeniyle kitap bağışını kesiyorlarsa, bunun esas neticesinin irfan noksanlığı olması hiç önemli değilmiş gibi…

Devamı için: http://www.dunyabulteni.net/yazar/cihan-aktas/20154/yorumsuzluk-ozlemi