Adım filanca... Yaşım şu... Büyük bir şehirde, ortalama bir semtte, küçük bir apartman dairesinde yaşıyorum. Günde sekiz saat bir devlet dairesinde çalışıyorum. Bildiğiniz sonu gelmez evrak işleri... İşimi sevdiğimi söyleyemem. Daha doğrusu düşününce sevilecek bir tarafını bulamıyorum. Aslında ben mühendis olmak istiyordum, ama sınavını kazanamadım. Taşrada, adını vermek istemediğim küçük bir şehirde işletme okudum. Okul bitince kısmetmiş, kapağı çalıştığım kuruma attım. On yılı aşkın bir zamandır bu kurumda çalışıyorum. Emekliliğime daha epeyce zaman var. Sıkılıyorum burada ama yapacak bir şeyim yok. Kira, faturalar, çocukların okul masrafları, mutfak masrafı derken, ancak kıt kanaat geçiniyorum. Neyse ki işim pek o kadar yoğun değil... Gelen evrakları sayı veriyor, mühür vuruyor, ilgili klasörlere koyarak arşive kaldırıyorum. Boş kaldığımızda beraber çalıştığım arkadaşlarla laflıyoruz biraz. Genellikle olan bitenden, haberlerden, akşamki dizilerden, yarışmalardan... Eskilerden bahsettiğimiz de oluyor bazen... Bir de yapmak isteyip de yapamadıklarımızdan. Oradan buradan, aslı astarı olmayan laflar işte...
Yazının devamı için : http://yenisafak.com.tr/yazarlar/GokhanOzcan/ben-kimim/34975
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.