İltica
Fatma Zeynep Kırlangıç
Bu fani hayatta bir insanın başka bir insana verebileceği en ölümcül hediye umuttur, dedi Maksut Bey. Dutun bile karası var akı var, birine bu kadar güvenmek niye? Sanki oturduğum yerde kirlenmiş, kararmış gibi hissediyorum kendimi. Engel olamıyorum kendime. İçim hiç rahat değil, nereye gidip sığınayım, devrilmişim kime dayanayım, bu kirlenmiş ruh ile beni korumak için nereye yöneleyim diye düşündü. Sonra da caminin zeminindeki parlak mermere vuran pamuk gibi bembeyaz saçına sakalına bakarak hayıflandı. Küçük adımlarla Hacer Hanım’a yönelip eylülde ekilen arpayı nisanda biçemeden gitmek de var, kime bu güven diye sordu.
Hacer Hanım şadırvanda abdest alan küçük çocuğun narin ellerini seyrederken bazı şeyleri anlamak için geç mi kaldım diye düşündü. Sonra her şeyin olması gereken zamanda olduğuna inandığını hatırlamış olacak ki üzerindeki güzel aldırmazlığı omuzlarına çatkı gibi doladı. Maksut Bey’i duymadığından pek oralı değildi. Ulu Cami’nin taş duvarına yasladığı sırtında duvarın çıkıntılarına paralel uyuşukluklar başladığından oturduğu yerden hafifçe kalkıp doğruldu. İkindi namazı vakti gelmiş olacak ki en iyi arkadaşıyla muhabbet için şadırvana doğru yürüdü. Attığı her adımda o günün rızkı ile evin bahçe kapısından içeri girince layığıyla doyuramayacağı çocuklarının ona yaşatacağı mahcubiyeti düşünmekten kendini alamadı. Şükür dedi, olana olmayana, verdiğine vermediğine. Düşünemediğim, göremediğim akıbetleri oldurma şekline şükür dedi ve kıyama durdu. Alnı son kez secdeye dokunup selam verdikten sonra kendi kendine konuşmaya başladı.
