Kamil Yeşil: İsmet İnönü’nün Anıtkabir Görüşü : ”Bir Gün Bakarsın Kabrine Mum Dikerler” | Kâmil Yeşil
Bu sözlerin sahibi İsmet İnönü’dür. Bahsettiği kabir M. Kemal’in kabridir. 1939’da söylemiştir.
30 yıldır Ankara’da ikamet ediyorum. Ne mum dikmek ne de başka bir şey için Anıtkabir’e hiç gitmedim. Zaten İnönü bu sözü siviller için değil, devlet erkanı için söylemiştir. Siviller devleti takip etmektedir.
Bu sözleri Milli Şef tarafından söylendiği 1939 yazında basınımızın durumu şöyle özetlenebilir: “Millî Şefe, hükümete ve C.H.P.ye dil uzatmak yasaktı. Hükümetin genel tutumu hiçbir şekilde tenkit edilemezdi. Bu itibarla gazeteler daha ziyade dünya politikası üzerinde durmaya önem veriyorlardı. Gazetelerimiz, genel tutumlarını hükümet direktiflerine göre ayarlamak durumunda idiler. Bizim hükümet de Batı demokrasilerine oldukça bir yakınlık göstermekle beraber, Ruslara ve faşistlere karşı açıkça cephe almaktan çekiniyordu. Bir gün Saraçoğlu, gazetecilerle yaptığı bir konuşmada, «en iyi rejimin Türk rejimi olduğunu, ileride bütün milletlerin bu rejimi benimseyeceğini» söylemişti. Fakat o günkü Türk rejimi ne idi? «Ne niyete yersen odur» anlamına gelebileceği için, aramızda bizim yönetim sistemimizle «muz rejimi» diye ara sıra şakalaşırdık. Başka başka ideolojilere sempati duyan yazarlar, Millî Şeften esirgemedikleri saygının gölgesine sığınarak ya komünizmi ya da faşizmi övmeye bakarlardı. 20 Nisan günü Hitler’in ellinci doğum yılı münasebetiyle Berlin’de yapılan kutlama şenliklerinde Türkiye’den de bir heyet davet edilmişti. Genelkurmay İkinci Başkanı General Asım Gündüz’ün başkanlığındaki bu heyete Necmettin Sadak ve Falih Rıfkı Atay’la beraber Hüseyin Cahit Yalçın da katılmıştı.” (Nadir Nadi Perde Aralığından Çağdaş Yayınları)
Bu paragrafa tekrar döneceğiz.
1976’da ortaokula başladım 1983’te liseden mezun oldum. Okulumuzda belirli gün ve haftaların dışında Fatih Sultan Mehmet, Kanuni Sultan Süleyman, Barbaros Hayrettin Paşa, Namık Kemal gibi millet büyükleri için de ölüm yıl dönümünde anma toplantıları yapardık. Bundan dolayı bizim okulda 10 Kasım’lar hiç matem havasında geçmedi. Osman Gazi’nin Fatih’in ölümü nasıl tabii ise bu da öyle bir ölümdür, demek istenirdi. Bayraklar yarıya inerdi, okulumuzda siren sesi yoktu.
