Leyla İpekçi'den: Atıf aşklar, alıntı aşklar...

Ne kadar çok istiyoruz sevilmeyi. Ama ne kadar az seviyoruz. Gün akşam oluyor, bir bakmışız bütün mesaimiz yine sevemediklerimize dair. Aşk diyoruz mesela. Sevgililer günü diyoruz. Aşka tüketim ağırlıklı bir bahane de olsa... Bunu bir kez olsun değerlendirsek, sevgimizi derinleştirsek, çoğaltsak. Ölümler, çatışmalar, katliamlar, infazlar arasında gönlümüz genişlese, yayılsa, kuşatsa her şeyi. Sevemediklerimizi severek başlasak aşka. Tüketemediğimiz bir yanından başlasak yanmaya...

Aşk çiçek böcekten ibaret değil, celalli yüzünü bize gösterdiği anda ise kaçıp gidiyoruz. Celâlinden de razıyım demeden sâdık aşık olabilir miyiz!  Her koşulda, her zorlukta, zulmün ortasında dahi aşkın mevcut olduğunu, hiç kesilmediğini, devri daim olarak havuza temiz su bastığını bilmek istemiyoruz.

Türkiye gibi sabah akşam ağır gündemlerle yatıp kalkan bir ülkede aşktan bahsetmek ya kadın dergilerinde kısıtlı bir zümrenin lüks hayallerini çağırmak demek oluyor. Ya sosyolojik bir veriye dayanma gereği duyarak mutluluk mutsuzluk oranları gibi, boşanma sebepleri gibi verilerin arasına sıkıştırılıyor. Ya da reytingi çok olsun diye cinsellikle entrikayla desteklenen filmlerin romanların olağan teması olarak tanıtılıp pazarlanıyor.

Yazının devamı için: http://www.yenisafak.com.tr/yazarlar/leylaipekci/atif-asklar-alinti-asklar-2007866