Leyla İpekçi'den: ‘Yağmadır alan alsın!’

Birbirimizden nefret ettikçe kalbimizle katil oluyoruz. Her şey bir gerekçe olabiliyor katletmeye. Her gün sarsıcı cinayet, orantısız şiddet, katliam... Ömür geçiyor, nesiller geliyor geçiyor. Varoluşun şiirini yazmak oysa aşk ile mümkün. Cemal ile celal’in bir arada oluşuyla yazılıyor şiirimiz. Çiçek böcekten, kenar süsünden ibaret değil çünkü aşk; yoksa razı olmak çok kolay olurdu.

Dökülen kan oluk oluk iken, zulmün ortasında, razı olmak ise: Adaletle olan ilişkimizdeki en büyük sınav. Elbette direniş ahlakı, onurlu mücadele vesaire gerekiyor zulüm ve haksızlık karşısında. Ama celalinden razı olarak mücadele edebilmek, sabır ve tefekkürle haksızlıkların ortasına dalabilmek, insanın nefsiyle mücadelesi anlamına geliyor. Kutsal savaş.

Hazreti Peygamber’in (sas) “büyük cihada döndük” buyurması, nefsinle savaşmanın ölçülerini getiriyor. Varoluşun şiiri; celal ve cemali cem etmekle yazılıyor. Buradan oraya, içten dışa, ezelden ebede... Eskimeyen, değişmeyen ne varsa...

Toplumsal histerilerle, toplu cinnetlerle, zulme karşı koymak adına geliştirilen ölçüsüz nefret ve öfke patlamalarıyla vücudun birliğini idrak etmemiz ise çok zor. Alemde bir şey olduğunda, içimizde de bunun bir karşılığı bulunduğunu fark edebilmek için seyretmek yetmez, şahitlik gerekiyor. Ayetin dediği gibi bir tür okumakla gerçekleşiyor bu. Kainatın sayfalarını hece hece yutmakla.

Her şey ile her şey arasında kesintisiz bir bağ var. Bunun kopuk olduğunu sanmak  bizim şaşı bakışımızla ilgili. Yeterince iyi yutamayışımızla ilgili tevhid hakikatini. Vücud bir bütün. İçi insan, dışı kainat. Vücudun birliğini gerçekleştirmek tevhidi nefsinde ve yaşantında tatbik etmekle mümkün olabiliyor ancak.

Bu tatbikatı insanın kendinde ve toplumsal alanda yaşantıya geçirebilmesinin yollarını döşerken, artık belki aşkın da sosyolojisini yapmamız gerekiyor. Yunus Emre’nin ‘canlı sözleri’nden hareketle tevhid sosyolojisi ve ‘biz’ kavramı üzerine bir süre önce başladığım yazılara bu vesileyle devam etme niyetindeyim.

Zira medeniyet kurma yolunda evrensel değerlerin ihyasından bahsediyorsak bu aşk ile mümkün ve bu afaki, soyut, romantik, hayali bir şey değil. Yaptığını hakkıyla yapmak demek mesela. İşini, ilişkilerini, evliliğini, müdürlüğünü, ırgatlığını, yöneticiliğini, siyasetçiliğini, öğretmenliğini, vaizliğini güzel yapmak. Böyle bakıldığında güzelin içinde çoğalan, paylaşılan, ifadesini bulan ve adeta yağmalanan aşkın mevcudiyetini fark ederiz. Aşk; bu anlamda herkese hem farz, hem sünnet! Celalinden razı olmayı talep ediyor bizlerden.

Allah’a ‘hakke’l yakin’ olmuş, canını kurban ederek canana kavuşmuş ve O’nun güzel isimlerinden ‘veli’ ismi’ne mazhar olmuş nice aşk şahidinin işi gücü tenhada oturmak veya kafasında takke ile vaaz vermek olduğu sanılıyor. Bugünün en kritik gündemlerine, sözgelimi kadına şiddete, hayatın her alanını kuşatan şiddete vesaire bakışımız ile veli olmak arasında bir ilişki kuramaz hale geldik bu yüzden.

Devamı için: http://www.yenisafak.com.tr/yazarlar/leylaipekci/yagmadir-alan-alsin-2008016