Mehmet Nezir Gül: Seven ve Sevilen Bir Eş Olmak…
Bir eş düşünün, sabah işe gittiğinde gönlü hep karısında, kocasında olsun.
Akşam eve girerken sanki yıllardır görmemiş gibi özlemle karşılayan bir eş görsün karşısında.
Yemek yaparken yüksünmeyen, kendini bir aşçı gibi, evini bir lokanta olarak görmeyen bir eş.
Evi otele çevirmeyen, sadece yatmak için gelip, evin yıldız sayısını artırmaktan öte yıldızlar arasında güzel hülyalara dalan bir eş.
Sayısız insanın kahrını çekerken, güneşte, karda, kışta, yağmurda, zifiride koştururken, ter akıtırken hayat yoldaşı aklına gelince daha da şevkle çalışan bir eş.
Kendinden çok eşini düşünen, çocukları üzerine titreyen, akrabalarını unutmayan bir feragat abidesi.
Çocuklarının her gördüğünde heyecanlandığı, sevinç naraları attığı ve hayat boyu rehberleri olarak kabul ettiği aile reisi.
Onun adına kaygılanan, başarısı için koşturan, sağlığı için titreyen, rahatı için yorulan, kariyeri için destek olan, ibadetleri için teşvik eden, birlikte ayet- hadis okuyan, çocuklarını hem dünyaya hem ahirete hazırlayan, sohbet eden, fidan diken, meyve toplayan, yarış yapan, hımbıl oynayan, hataları bağışlayan, güzellikleri teşvik eden, misafir alan, misafir olan, şehirleri gezen, dağlara çıkan, nehirlerle çağıldayan, en küçük bir hayrı bile takdir eden, saygıda kusur etmeyen bir eş.
Kadınlar işte böyle bir eş olmalı.
Erkekler işte böyle bir eş olmalı.
Gençler işte böyle bir eş bulmalı.
…
Herkes huzur ve mutluluğu arıyor. Sevgi istiyor, saygı, hürmet, fedakârlık bekliyor. Değer görmek istiyor. Gayet makul bir beklenti. Bunun yadırganacak bir yönü de yok. Ancak nedense bunu hep karşıdan bekliyor. Kadın veya erkek, önce kendinden başla kardeşim. Sen örnek ol. Sen daha çok sevap al. Ondan bekleme, hemen işe koyul.
Nasrettin Hoca, bir gün camide vaaz veriyormuş. Eşlerin birbirleri üzerindeki haklarından bahsediyor, hassaten de erkeklere sesleniyormuş. Uyarıları dinleyen ilk saftakiler, “Hoca bizi kastetmiyor, söz bize değil” diye düşünmüş. İkinci saftakiler de “biz işimizi iyi yapıyoruz zaten” demişler. Böyle böyle o uyarılar tüm safları ve camiyi dolaşmış, sahipsiz kalınca da dışarı uçup gitmiş.
Hocanın cemaati gibi davranmaya gerek yok, Efendimiz Aleyhisselam gibi iyi, salih/saliha eş olmanın, ilişkilerimizi ahlaki zeminde yürütmenin gereği çok.
“Müminlerin iman bakımından en olgun olanları, ahlâkı en iyi olanlarıdır. Sizin en hayırlılarınız da eşlerine karşı en iyi davrananınızdır.” (Tirmizi)
…
Sevgimiz, bir kördüğüm gibi çözülmez olsun.
Saygımız, ebedi bir çizgide seyretsin.
Sabrımız, Eyyüp Peygamberin izinde yürüsün.
Samimiyetimiz, arı duru, tertemiz bir pınar misali damarlarımıza hayat bahşeden bir lezzette olsun.
Sadakatimiz, ilk günkü gibi, Allah’a ve Resulüne ve şahidlere verdiğimiz söz gibi olsun.
Sorumluluğumuz, tonlarca ağırlıkta ama bir tüy hafifliğinde olsun.
Sohbetimiz, bize cennet muştulayan melekler gibi hep latif, kibar, bilgili ve rahmet aşısı olsun.
Saatlerimiz, hep doğru çalışsın ne geri ne ileri. Güneş gibi bir ölçü üzere, her şey yerli yerince ve vaktince olsun.
Sesimiz, sözümüz hakikat içersin, güzellik çağrısı olsun. Hamakatça olmasın. Kalpleri incitmesin, kalıpları bozmasın, davranışları çarpıtmasın. Sözümüzü yükselterek güç kurmayalım, bu yol değil…
Saadetimiz hem dünyada hem de ahirette bizi sarmalasın, sevindirsin, şevklendirsin, sırlasın.
Selamımız ve saygımız bu eşlere olsun. Yani sizlere…
“Hocam ben daha bekârım, eşim yok!”
“Vay Allah’ın garibi, ne duruyorsun, seni bekliyor eşin, haberin yok! Kalk ve adımlarını hızlandır…”
