Murat Kaymakcı: Gül Kokulum
Bazen insanın içinde öyle bir hasret büyür ki, kelimeler ona yetişemez. Ne söyleseniz eksik kalır, ne yazsanız gönlünüzdekini bütünüyle anlatmaya yetmez.
İşte içimde öyle bir hasret var:
Hazreti Muhammed Mustafa (sallallahu aleyhi ve sellem)
O’nun(aleyhisselam) mübarek yüzünü göremedim.
Kara kaşlarını göremedim.
O güzel gözlerine bakamadım.
Tebessümünü göremedim.
Sesini işitemedim.
Yanında yürüyemedim. Huzurunda oturamadım. O mübarek meclislerden birinde bulunamadım.
Ama O’nu(aleyhisselam) çok sevdim.
Hem de görmeden…
İşte insanın gönlünü en çok yakan hasret de bu:
Sevdiğini görememek…
Medine’nin adını duyduğumda içimde bir sızı beliriyor. Sanki hiç gitmediğim bir şehri yıllardır özlüyorum. Sonra anlıyorum ki aslında yalnızca Medine’yi değil, Medine’yi nurlandıran Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) özlüyorum.
Alemler O’nun için (aleyhisselam) yaratıldı. İlk yaratılan O’nun(aleyhisselam) nuruydu ve her şey O Nurdan yaratıldı.
O (aleyhisselam), âlemlere rahmet olarak gönderildi. O’nun gelişiyle insanlık yeniden merhameti, adaleti, güzel ahlâkı ve kulluğun yolunu öğrendi. Gönüller O’nun getirdiği nurla aydınlandı.
Bu yüzden O’nun(aleyhisselam) adı geçmeyen bir sohbet bana eksik geliyor.
O’nun(aleyhisselam) sevgisinin hissedilmediği bir meclis bana sessiz geliyor.
O’nun(aleyhisselam) sünnetinden uzak bir hayat, ne kadar güzel görünürse görünsün, gönlümde bir boşluk bırakıyor.
Çünkü Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) yalnızca namazda, camide veya sohbetlerde hatırlanacak bir Peygamber değildir.
O(aleyhisselam) hayatımızın tamamında olmalıdır.
Ahlâkımızda, merhametimizde, ailemizde, dostluğumuzda, insanlara bakışımızda…
Bir yetimin başını okşarken O’nu(aleyhisselam) hatırlamalıyız.
Bir gönlü affederken O’nun(aleyhisselam) merhametini düşünmeliyiz.
Öfkelendiğimizde O’nun(aleyhisselam) sabrına sığınmalıyız.
Çünkü O’nu(aleyhisselam) sevmek, yalnızca “seviyorum” demek değil; O’nun(Aleyhisselam) güzel ahlâkından nasiplenmeye çalışmaktır.
Fatih Sultan Mehmed Han’ın o mısrası geliyor aklıma:
“Sen kokmayan gülü istemem…”
Biz de istemiyoruz.
O’nu(aleyhisselam) hatırlatmayan bir gülü, O’nun(aleyhisselam) sevgisini taşımayan bir baharı, O’nun(aleyhisselam) ahlâkından uzak bir hayatı istemiyorum.
Çünkü gönlümüzün aradığı güzellik, Muhammed Mustafa’nın (sallallahu aleyhi ve sellem) izini taşıyan güzelliktir.
Ve gecenin sessizliğinde bir salavat getiriyorum:
“Allahümme salli alâ Muhammed ve Ala Ali Seyyidina Muhammed…”
Gözlerimi kapatıyorum.
Medine geliyor aklıma…
Ravza geliyor…
Ve içimden yalnızca şu geçiyor:
“Ya Resûlallah (sallallahu aleyhi ve sellem)… Seni göremedik. Kara kaşlarını, güzel gözlerini göremedik. Sesini işitemedik. Ama Seni sevdik.
Seni görmeden sevdik…Seni görmeden özledik…
Bir gün Sana(aleyhisselam) kavuşmak ümidiyle…
Rabbimiz Celle Celaluhu bu sevgiyi kalbimizden eksiltmesin.
Bizi O’nun(aleyhisselam) sünnetinden ayırmasın.
Ve bütün hasretlerin bittiği yerde, Resûlullah’a (sallallahu aleyhi ve sellem) kavuşmayı ve O’nun şefaatine nail olmayı bizlere nasip eylesin.
Allâhümme salli alâ seyyidinâ Muhammedin nebiyyil ümmiyyil habîbil âlil qadril azîmil câhi ve alâ âlihî ve sahbihî ve sellim.
Es-salâtü vesselâmü aleyke yâ Resûlallah (sallallahu aleyhi ve sellem).
Âmin.
