Murat Kaymakcı: Vefa Emaneti
Günün koşturmacasında, hayatın binbir türlü meşguliyeti içinde bazen insan durup kendi kendine soruyor: "Biz sevmeyi, bağlanmayı, bir ömrü paylaşmayı unuttuk mu?" Akşam kapı eşiğinde karşılandığımız o tebessümün, o yorgunluk alan bakışın kıymetini ne kadar biliyoruz?
Geçtiğimiz günlerde yüreğime damla damla düşen, ehl-i irfan bir zatın sözü bu sualime adeta bir merhem oldu. Büyük İslam alimi İmam Şa'râvî Hazretleri'ne sormuşlar: "Oğlun evlenirken ona ne nasihat ettin?" O da şu fani dünyada duyulabilecek en derin, en manidar cevabı vermiş: "Oğlum! Bu kadın senin olmak için babasını, annesini ve kardeşlerini bıraktı. Sen de ona baba, anne ve kardeş ol."
Ne kadar manidar, değil mi? Düşünsenize; bir genç kız, babasının sıcak ocağını, çocukluğunun geçtiği o odasını, analık şefkatini, kardeş neşesini geride bırakıyor. Tek bir kelimeye, "helalim" diyen bir adamın sadakatine ve sevgisine güvenerek yola çıkıyor. Arkasında bıraktığı o koca dünyayı bir kalemde silip, hayatını başka bir hayatın üzerine bina ediyor. İşte aşk, tam da burada adaletle ve merhametle harmanlanıyor. Aşk, sadece "seviyorum" demekten ibaret değil; o kadının ardında bıraktığı o koca okyanusu aratmamaktır.
Ömrün yokuşlarında yürürken bazen bu emanetin ağırlığı unutulabiliyor. Rızık derdi, geçim telaşı o narin kalpleri incitebiliyor. Oysa unutmayalım ki nikah, Cenâb-ı Hakk'ın bize sunduğu en büyük lütuflardandır. Peygamber Efendimiz (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) sevgiyi kalplere bir rızık olarak koymuş, eşleri ise birbirlerine birer emanet saymıştır. O emanete el uzatmak, incitmeden sevmek, bir babanın şefkatiyle kol kanat germek, bir kardeşin sadakatiyle sırrına ortak olmak gerekir.
Bizim medeniyetimiz, kalpleri birbirine rabteden bir vefa medeniyetidir. Eşini sadece bir dünya yoldaşı değil, ebedi yolculukta cennet kapılarını aralayacak bir sırdaş bilmek icap eder. Eğer bir evde huzur istiyorsak, o eşikte dünyanın tüm kibrini ve hırsını bırakmayı bilmeliyiz. Akşam eve adım attığında eşinin gözlerindeki yorgunluğu görüp "Yoruldun mu hanım" diyebilmek, o mübarek nasihati kalbinin merkezine koymaktır.
Gelin, bu yazıyı okuduğunuz şu an, sevdiğinize dönüp bir kez daha nazar edin. Ona bir yabancı gibi değil; annesi, babası, kardeşi yokken onun sığınağı olmuş gibi muhabbetle sarılın. Çünkü bu fani alemde, el ele verip bu imtihan dünyasından geçmenin sırrı, birbirine bütün bir kainat olabilmektedir.
Ey kalpleri birbirine ısındıran Rabbimiz! Bizleri bu yolda vefadan, merhametten ve rızandan ayırma. Yuvalarımıza huzur, kalplerimize sükûnet, ömrümüze bereket lütfeyle. Sevgiyle, duayla ve muhabbetle kalın...
