Taha Özhan'dan: Dış politika ve ‘muhalif dil’
Dış politika, uzunca yıllar hem siyasi partiler açısından hem de bizzat devlet açısından -oldukça- pasif bir alan olarak ele alındı.
Bu durumun oluşturduğu yapısal marazlar, yakıcı kararlar alma süreçlerinde en sıcak şekilde tecrübe edildi.
Osmanlı İmparatorluğu’nun parçalanma yıllarıyla başlatabileceğimiz dış politika gelişmeleri, Cumhuriyet’in kuruluşunda her anlamda doğrudan etkili oldu. Kemalist anlatının kurgu tarih yazımı da, yaşanan dış politika gelişmelerini içeride münasip bir şekilde tüketilebilecek ‘asil bir yenilgi’ olarak formatlamıştı. Neredeyse bütün kırılma noktaları yabancı bir güçle yaşanan karşılaşmanın neticesinde hayata geçen bu süreçten Türkiye Cumhuriyeti Devleti ortaya çıktı. Hem siyasal ve sosyolojik hem de jeopolitik olarak oldukça karmaşık dinamiklerin içerisinden, dönemin ulus devlet ruhundan bağımsız olmayan kaba form benimsendi. Bugün hâlâ, bütün kesimlerin bir şekilde mağdur edildiği maliyetler telafi edilmeye çalışıyor.
Yıllarca, ideolojik derin karşıtlıklara rağmen dış politikaya dair gelişen ortak bir yaklaşım, en önemli maraz kaynağına dönüştü. Farklı siyasal kimlikleri dış politika konusunda buluşturan ana zemin ‘komploculuk’tan başka bir şey değildi. Hatta en derin komplo söylemini kullanmak sofistike analiz olarak kabul edildi. Bu durum hâlihazırda da en yaygın yaklaşım tarzını oluşturuyor.
Farklı siyasal kesimlerin -sonuçta- benzer bir akıl yürütmeyi kullanması, dış politika anlamında oldukça derin bir ciddiyet krizine de yol açmış durumda. Bu durumun aşikâr hale gelmesi ise karmaşık bir alan olan dış politikanın, AK Parti eliyle ilk kez pasif bir durumdan çıkıp aktif bir alana dönüşmesiyle paydaşlarda ciddi bir kafa karışıklığı oluşturdu.
Yazının devamı için: http://haber.star.com.tr/yazar/dis-politika-ve-muhalif-dil/yazi-1003291
