“Zamanın İçinden Geçtim”

Gerçekliğin içinden geçerken neler olur? Beklerken de koşarken de geçer zaman. Yaşadığının farkına yavaş yavaş varan insandan bahsediyorum şüphesiz. Başkasına muhtaç olarak dünyaya gelir, ne konuşma bilir ne yürüme, ne de doğan batan güneşten haberdardır. Yosun kokularıyla Boğaz'dan geçen gemileri ise hele hiç bilmez. Bu "muhtaçlık" olup bitenin farkına varmaya kadar götürür insanı. Bir şadırvanda bir su şırıltısı misali serin serin esen rüzgâra karışır zaman.

Bir yaprağın daha kapandığını, Yedi İklim sancağının bayraktarı Ali Haydar HAKSAL'ın bâki aleme irtihal ettiği haberi tez zamanda yayıldı sosyal medyada. Demek yüzlerce kişinin duaları bu şekilde kabul olmuştu. Demek dünya sürgünü bir yerde tamamlanmış ve yapacak tek bir şey kalmamıştı. Bu yüksek makamın kararına kim karşı çıkabilirdi ki? Bir sessiz gemi yolcuğuna doğru hazırlanmaya başladım. Bir yandan da kafamda onun "Zamanın İçinden Geçtim" öyküsüyle benim zamanım iç içe geçmeye başladı. Bir tutkudan bahsedişi ilgimi çekmişti ve ne zaman onunla iletişime geçsem bu öyküsündeki kahramanla karşı karşıya olduğumu, saygının, zarafetin bu ince adamıyla birden bu saçma sapan dünyada tutunacak bir dal olduğunu, güvenli bir yere dönüşen gezegenim olduğunu hatırlardım adeta. Bu öyküsünde oltayla balık tutma tutkusunu anlatır ve balık arkadaşlığı, insanlık üzerine birtakım çıkarımlar yapar, yine balığa gittiği bir gün yanındaki arkadaşının onun kovasından balıkları kendi kovasına gizlice attığını fark eder, biraz öteye gider ve orada çok balık tutar, o kişiye bir şey demez. Akşam olunca dolan kovasından bu defa kendisi biraz balık koyar onun kovasına. O günden sonra da balık tutmayı bırakır.

"sabahın erken saatinde, kurulmuş bir saat gibi tam zamanında kalktım. Sessizce yataktan sıyrıldım, evden çıkıncaya kadar hiç kimsede bir kıpırdama olmadı."

Onun öyküsünde her şey yerli yerinde, akıp giden bir zaman vardı. Netti, dünyada ne yapacağını bilen kahramanları oldu hep. Erken çözmüş olduğu bu bilmece onda karmaşa değil sükûnet, ihtiras değil azim ve sabır yüklemişti. İyi olmak elbette zor değildi. Onu insanlar güçleştirdi. Görünenin ve beyazın ablukasında bir efsunun kurbanı oldular. Onlara karşı yine de daha iyi olarak cevap verdi. Bir perde açıldığında bunları görmek mümkündü. Perde perde açılan öykülerinde bunu soluyarak nefes almak mukadderdi.

TÜYAP sırtlarına doğru arabamla süzülürken, tam denizin birden karşımıza çıkıverdiği o son büyük virajı dönerken bunları düşündüm. Erdal kahvaltısını yapacak ve çıkacak. Uzun bir Marmaray yolculuğu sonunda Üsküdar'da buluşup Karacaahmet'e yürüyeceğiz. First Avenue AVM'nin kapalı otoparkına ikinci girişim, öyle ıssız, öyle serin, adam kesecek yer gibi soğuk. Bütün AVM'lerde var bu insansızlık ama buradaki tenhalık çoğunda yok. Bu da beni nadir gösteren bir gizem gibi çekiyor.

"Oltayla balık avlamak bir ihtiyaçtan çok bir tutkuya dönüştü bende. Deniz de balık da insanı çekiyor. Tutku başlayınca ondan sıyrılmak zor. Bugün gene yollardayım.

Var olmak bir bilinç ve yaşamayla olur. Benimkisi öyle mi bilmiyorum. Kurulmuş bir saatin tek bir yönü var. Evden çıkınca, sabahın serinliğinde, sırtımda çantamla adımlarımı hızlandırdım. Aralık ayının soğuk bir günü. Çıkarken beremi giydim, boyunbağımı boynuma doladım, kalın giysilerime büründüm."

Üst geçitten metrobüs tarafına geçeceğim. Evet, onunki tıpkı öyle bir bilinç ve yaşamayla var oldu. Ağustos ayının sıcak bir günü asansöre değil merdivenlere yöneldim. Bugün ilk defa bu yüzleri hiç gülmeyen insanlarla beraber metrobüste Küçükçekmece'ye kadar kısa bir yolculuk yapacağım ve ilk defa Marmaray'a oradan binip oradaki yolcuların yüzleri gülüyor mu onu da göreceğim. Yollarda kendine küçük uğraşlar edinerek kendi kendine konuşan insanlardan biriyim ben. Yüzlerine baktığım her kişinin hikayesini bilirim zanneden de bir insanım. Evet, şunu da itiraf edeyim ki yaşadığımın farkındayım ve sizin de yaşadığınızı idrak ediyorum, o halde her yerdeyim, ben şahit olmadan bir yerde yaşamanız söz konusu bile olamaz, kim fark edecek sizi benden başka gibi bir his bu. Hayır hayır, sakın bana bir psikiyatri önermeyin bu sadece benimle benim aramda. Kimseye zararı yok. Sanki yok mu sizde böyle küçük, ziyansız, kaçamak gibi birtakım hezeyanlar. Yok mu ha söyleyin çabuk!

"Hayatı anlamlı kılmak var olma bilincinin özgünlüğünü ruhumda yaşatmak, yaşadıklarımdan memnun olmak ve sorumluluk duygusunu hakkıyla yaşadığıma dair bir tatmin benim için önemli…"

Onun için önemli şeyleri böyle zarifçe öyküsüne serpiştiren nadir yazarlardan biridir o. Kırmadan, dökmeden, taşmadan yaşatır taşkınlığı. Ona göre insanın kıymeti tartışılmazdır. İncitmek ona göre değil pek hassastır bu konuda. İnsanı da incitirsek nasıl amacı kalır ki insan olmanın? Hayatını anlamlı kılmaktan da öte bunu özgün hale getirmiştir o. Yazmak zaten bunu yapar ve özellikle o bunu fıtratı bozmadan yaptı. Sorumluluk duygusu onu hep doğru bildiği çizgide yürüttü. Siyasetse siyaset, gazetecilikse gazetecilik, dergicilikse dergicilik, bir Tanzimat formuyla değişmesi gereken her şeyle var gücüyle mücadele etti.

Devamı:https://www.kitaphaber.com.tr/zamanin-icinden-gectim-k8380.html