Yaşar Değirmenci: Nereye gidiyoruz? Bu çürümeyi, bozulmayı önleyelim artık!
Başlığı yazınca Tekvir suresindeki “Fe eyne tezhebûn?” (Öyleyse nereye gidiyorsunuz? Bu Kur’an’dan, onun gereklerini yerine getirmekten uzaklaşıp da nereye gidiyorsunuz?) ayetini de yazdım. Okuyup, düşünüp amel etmemiz gerektiği için.
Her yeni güne bir öncekini unutturacak başka bir kötülükle uyanıyor, birkaç gün konuşuyor, öfkeleniyor, sonra yeni bir hadiseyle perişan bir hâle düşüyoruz milletin derdiyle dertliysek.
Başakşehir’de bir okulun kapısında yaşanan vahşeti düşünün. Henüz çocuk denilecek yaştaki bir kız, başka çocuklara bıçakla saldırıyor. On yaşındaki bir evladımız hayatını kaybediyor, çocuklarımız yaralanıyor.
Bir başka gün milyonlarca insanın parasının konuşulduğu fon vurgunu tartışıyoruz. Rakamlar öylesine büyük ki milyonlar küçük kalıyor. Daha vahimi, kamuoyuna yansıyan iddiaların ve tartışmaların içinde üst düzey, dini kimliği de olan siyasi görevlerde bulunmuş isimlerin de geçmesi. Oysa makam, servet biriktirmenin ve nüfuzu kazanca dönüştürmenin değil; millete hizmet etmenin ve emaneti korumanın yeri olmalıydı. Makam yükseldikçe imkânların değil, sorumluluğun büyümesi gerekirdi.
Bebeğimizi yaşatsınlar diye doktorlara, sağlık çalışanlarına emanet ediyoruz. “Yenidoğan Çetesi” adıyla hafızalarımıza kazınan davada bebekler üzerinden haksız kazanç sağlandığı ve ölümlere sebebiyet verildiği iddialarıyla karşılaşıyoruz.
Alın teri dökmeden, sahtecilikle işini görenlere rastlıyoruz. Diplomalar, resmî belgeler sahte… Ücretini verdiğinizde e-Devlet’e bile kaydedilen belgeler…
Sonra futbolda şike ve bahis skandalları… Dar gelirli insanların bütçesinden fedakârlık ederek tribüne koştuğu müsabakalardaki şikeleri, usulsüzlükleri, tutuklamaları konuşuyoruz. Bütün bunların üzerine; yargıya olan güven tartışmalarını, uyuşturucu ve bahis illetinin çocuk yaşlara kadar inmesini, çirkin küfürlerin, teşhirin ve zorbalığın sıradanlaşmasını ekleyin. İnsan ister istemez soruyor: Nereye gidiyoruz?
Hastaneye, doktora güvenemiyorsak, okula güvenemiyorsak, yöneticilere, hâkime, hakeme güvenimiz sarsılıyorsa, diplomanın bile gerçekliğinden şüphe etmeye başlamışsak mesele artık birkaç kötü insanın işlediği münferit suçlardan ibaret görülemez. Toplumu bir arada tutan güven zincirinde ciddi bir aşınma var demektir. Bu durumda atasözünü hatırlıyoruz: “Et kokarsa tuz basılır; ya tuz kokarsa?” Normalde tuz kokmaz. Eti bozulmaktan koruması gereken tuz da kokmaya başlamışsa artık neye güveneceğiz?
Aile tuzdur, okul tuzdur, adalet tuzdur, cami tuzdur, devletin kurumları tuzdur. Kanaat önderleri, öğretmenler, din adamları, yöneticiler tuzdur. İktidar, muhalefet tuzdur.
Çocuk yanlış yaptığında ailesine, insan haksızlığa uğradığında hukuka, hasta olduğunda doktora, bilgiye ihtiyaç duyduğunda öğretmene bakar. Peki, koruması, öğretmesi, uyarması, örnek olması, iyileştirmesi ve adaleti sağlaması gerekenler de bozulursa toplum nereye bakacak? Bir de kendimize sormalıyız: Böyle bir nesil nasıl yetişti?
Çocuklarımıza ahlakı, edebi, kanaati, helal ile haram arasındaki sınırı, hesap vereceğimiz bir günün bulunduğunu yeterince öğretebildik mi? Büyüklerine saygıyı, küçüklerine şefkati, merhameti, hak etmediğine el uzatmamayı, insanın sahip olduklarıyla değil şahsiyetiyle değer kazanacağını gösterebildik mi? Yaptıklarımızdan hesaba çekileceğimiz ahireti-mahşeri-ebedî hayatı verdik mi? İmanımızı gözden geçiriyor muyuz?
