“Evde kalmak” bana hep hüzünlü gelmiştir. İstenen, beklenen, tercîh edilen olmak iyi aslında. Ancak burada sıkıntı şu: Eğer tercîh edilmek için bir çaba harcasa, gayret etse, süslenip püslense suçlamalar gelir. Sessiz kalsa, vakarıyla dursa, başka bir suçlama gelir. Zor bir iş netîcede. Erkek evde kalmaz ama kız evde kalır. Ama artık kimsenin umurunda değil sanki. Çünkü daha yirmi sene öncesinde, yirmi yaşında bir kız evde kalmış gibi algılanırken bu rakam, günümüzde neredeyse otuzlara dayandı. Aynı durum erkekler için de geçerli.
Ayrıca kızlarda ve erkeklerde çıta çok yüksek.
Herkes en yüksek perdeden eş aramaya, iş bulmaya çalışıyor. Erteledikçe erteliyor ve sonra yaş hayli ilerlemiş oluyor.
Bu noktada dostların, tanıdıkların aracılığı çok önemli. Dostlar birbirinin yakınlarına, çocuklarına, doğru bir yöntemle aracılık yapmalıdırlar. Biraz korkmakta elbette haklıdırlar. Ancak onlar sâdece tanıştırma, hatırlatma ve gündeme alma açısından bir görev üstlenmelidirler. Evliliğin gerçekleşmesi için aslâ bir baskı hattâ yönlendirmeye bile tevessül etmemelidirler. Asıl karârı gençler ve âileleri vermelidir. Dostlar sâdece bir buluşma vesîlesi olmalı, kimseye kefîl olmamalıdırlar. İnsanları yeterince, doğru olarak tanıma imkânı olmayabilir. Veya insanlar evlilik sonrası çok değişik bir portre sergileyebilir. Bu sebeple sâdece telkin şeklinde olacak bu vesîleler çok kıymetli ve gereklidir.
“Dîni ve ahlâkı hoşunuza giden birisi size gelip kız talep ederse onu evlendirin! Böyle yapmazsanız, yeryüzünde fitne ve geniş bir fesad çıkar.” (Tirmizî, Nikâh, 3/1084)
“Ey Ali! Şu üç şeyi sakın geciktirme: Vakti gelince namazı, hazırlandığında cenâzeyi, dengini bulduğunda bekâr veya dul kadını evlendirmeyi.” (Tirmizî, Salât, 13/171; Ahmed, I, 105)
Devamı: https://yenidunyadergisi.com/blog/evde-kalan-kizlar-sokakta-bakakalan-erkekler
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.