Sınır

Nuh Muaz Kapan, Her şeyin bir sınırı var deriz.Ama neyin gerçekten bir sınırı var?Mesafenin mi, kalbin mi, yoksa dayanmanın mı?..İnsan sınırlarla doğar:Teninin sınırı bedendir, evinin sınırı duvardır, dilinin sınırı düşüncesidir.Ama her sınır, aynı zamanda bir çağrıdır:“Ya beni aş ya da bende dur.”Sınırlar çoğu zaman korkuyla çizilir.İçimize almaktan korktuklarımız için çitler öreriz.Ama kimi zaman da sevgiyle çizilir sınır:Sevdiğimle aramdaki mesafeyi korumak, hem onu hem beni var eder.Albert Camus şöyle der:“İnsan, hem özgür olmak ister hem de sınırlı kalmak.Aşmakla korunmak arasında kalırız hep.”Sınır, yalnızca dışarıya karşı değildir.Kendimize de sınırlar çizeriz.Bir yerde dururuz çünkü daha fazlasını taşıyamayacağımızı biliriz.Ya da cesaret edemeyiz, çünkü içimizdeki bilinmeyene doğru yürümekten korkarız.Ama bazı sınırlar, aşılmak içindir.Tıpkı gece ile gündüz arasındaki çizgi gibi…Gözle görülemez ama vardır.

Yazının devamı için:https://www.insaniyet.net/sinir/