Geçen akşam mektup zarfı lazım oldu, birkaç dükkan araştırdıktan sonra bulabildim. Satıcı, iki şey için bulunduruyoruz dedi: “Düğünlere para götürmek isteyenler alıyor, bir de özel ders ücreti için veliler talep ediyor.”
Atalarımız, “Zarfa değil mazrufa bak.” demişler. (Dıştaki değil içteki önemli, kabukta kalma öze in, zahire değil muhtevaya bak…) Biz de yüzeysel düşünmeyip derinlikli düşünmeye çalışalım, insanları dış görünüşlerine göre değil, karakterlerine göre değerlendirelim. Yani kimseyi para koymak için zarf alıyor diye yargılamayalım. Fakat bu saygılı duruş, bir gerçeği değiştirmiyor: Eskiden samimiyeti taşıyan mektup zarfları, şimdilerde salt para koymak için kullanılıyor. Gelgelelim eski işlevini kaybetse de adı hâlâ “mektup zarfı”.
Modern çağın akıl tutulması yalnızca nesnelerin konumlarını değiştirmiyor, eşyaya yüklediğimiz anlamların da değişmesine ve daha önemlisi işlev bozukluklarına sebep oluyor.
Önce, bizim olmayan fakat hayatımıza “hayasızca” sokulan yeni eşyalarla tanışıyoruz. Aynı evi paylaştığımız bu yabancı nesneler, kendi kültürlerini dünyamıza taşıyan istilacı güçlere dönüşüyor ve zamanla yaşamımızın ayrılmaz bir parçası oluyor. Tam burada Oğuz Atay’ın “Evinizde Türkçe bir şey kalmamış.” serzenişini hatırlıyoruz.
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.